...και κάπου ξέχασα να είμαι άνθρωπος.

Βρίσκομαι στο αυτιστικό φάσμα,αυτό μου είναι πλέον γνωστό.Όπως πάντα επίσης ήξερα και έβλεπα ότι αντιμετωπίζω προβλήματα στην επικοινωνία με το κόσμο.Και για να γίνω πιο σαφής,όταν εννοώ επικοινωνία δε μιλώ τόσο για τη καθημερινή τυπική επικοινωνία(αν και σε αυτό το επίπεδο συνεχίζω να έχω δυσκολίες),εννοώ τη βαθύτερη επικοινωνία.Τις διαπροσωπικές σχέσεις,το να πλησιάσω ένα άτομο,το να εκφράσω τα συναισθήματα μου,να ανοιχτώ κ.λπ. Με βοήθεια ψυχιάτρου πλέον και γνωρίζοντας το πρόβλημα (Asperger),το αντιμετωπίζω -προσπαθώ δηλαδή- διαφορετικά και έχω κάνει πρόοδο,κυρίως ψυχολογικά θεωρώ.

Αν και ψυχολογικά λοιπόν είμαι πολύ καλύτερα,παρατηρώ ότι τα προβλήματα που δημιουργούνται είναι βαθύτερα.Πάντα τα βίωνα,απλώς ποτέ δεν είχα κάνει το συσχετισμό,και ποτέ δεν είχα βρει ποιό ακριβώς είναι το πρόβλημα.Παρατηρώ λοιπόν ότι έχω τη τάση να απομονώνομαι.Κάθε φορά το ίδιο.Έχω τη λανθασμένη εντύπωση κάθε φορά ότι προτιμώ να είμαι μόνος.Απομακρύνομαι από τυχόν παρέες,δε βγαίνω,χάνω το ενδιαφέρον γενικά για τη κοινωνικότητα και κλείνομαι σπίτι.Περνάει καιρός τελικά μέχρι να συνειδητοποιήσω κάποια στιγμή ότι έχω κυλίσει ξανά.Έχω χαθεί από παντού και αρχίζω πάλι να βουλιάζω ψυχολογικά.Νιώθω την ανάγκη για διαπροσωπική επαφή,να νιώσω άνθρωπος.Ναι,αυτό είναι...ξεχνάω να είμαι άνθρωπος.Ξεχνάω ότι έχω ανάγκες,χωρίς τις οποίες δε μπορώ να είμαι υγιής ψυχολογικά,και τελικά και σωματικά.

Κάθε φορά τελικά αργά ή γρήγορα θα ανακάμψω.Όλο και κάποιο άτομο θα ενδιαφερθεί και θα με πλησιάσει και συνήθως θα το χρειάζομαι πολύ.Οχι για να εκμεταλλευτώ κάτι,απλά και μόνο για να μιλήσω.Ταυτόχρονα όμως,πρέπει να νιώθω ότι υπάρχει η κατάλληλη απόσταση για να νιώσω άνετα.Θέλω να νιώθω ότι έχω επαφή,άλλα αυτή η επαφή να μη ξεπερνά ένα συγκεκριμένο όριο.Μετά αρχίζω να αγχώνομαι και νιώθω δυσφορία με την επικοινωνία.Είναι περίεργο...σαν να μη μπορώ να πλησιάσω τα άτομα άλλο από κάποιο σημείο και μετά.Νιώθω ένα STOP να με κρατάει.Έχουν υπάρξει και εξαιρέσεις ελάχιστες (φυσικός άρτιος αριθμός που διαιρείται από τον εαυτό του και το 1 διαφορετικό του 0),άλλα αυτό συμβαίνει μετά από πολύ καιρό και εξοικείωση,το οποίο είναι δύσκολο να επιτευχθεί δεδομένου ότι απομακρύνομαι από τους πάντες.Πρέπει ο άλλος να έχει λόγο για να με κυνηγάει συνέχεια,που αυτό σημαίνει ότι θέλει κάτι παραπάνω,οπότε εγώ τελικά δε μπορώ(ή δε θέλω) να αντεπεξέλθω.

Αυτή η περίοδος είναι άλλη μια τέτοια περίοδος.Καλοκαίρι,σταματάς να έχεις την αναγκαστική επαφή μέσω σχολείου και υποχρεώσεων με κόσμο,και για μένα αυτό σημαίνει απομόνωση συνήθως.Συμβαίνει μόνο του,όσο και -τελικά- να μη το θέλω.Απλώς δε μπορώ να κρατήσω επαφή.Δε μου βγαίνει τις περισσότερες φορές,οπότε χάνομαι και διακόπτονται κάθε είδους επαφές από σχολείο κ.λπ. Έχω την εντύπωση ότι χρειάζομαι ένα σκύλο.Πάντα ήθελα,ακόμα και τώρα.Είναι όμως αδύνατο,και το ξέρω.Τουλάχιστον προς το παρόν,και για τα επόμενα -τουλάχιστον 5- χρόνια.Κρίμα,γιατί έχω την εντύπωση ότι θα ήμουν πολύ πιο γεμάτος στη ζωή μου.Θα καταπολεμούσα τη μοναξιά.Εξάλλου η επικοινωνία με τον άνθρωπο είναι πολλές φορές δύσκολη και κουραστική,ενώ με ένα σκύλο πραγματικά νιώθω ότι επικοινωνώ με άλλο τρόπο.Δε νιώθω περίεργα.

Τελικά καταλαβαίνω ότι 1ον,οι αλλαγές στη ρουτίνα (λόγω καλοκαιριού) μου κάνουν κακό καθώς διαταράσσουν την ισορροπία μου,και κατά 2ον πρέπει να έχω κάποια παρέα,να βγαίνω,να είμαι άνθρωπος.Διαφορετικά χρειάζομαι σκύλο,που είναι out of question δεδομένων των συνθηκών.

Φιλοσοφικές ανησυχίες...ευλογία ή κατάρα;

Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι το να φιλοσοφείς χωρίς τελικά να καταλήγεις στη μελαγχολία είναι αδύνατο.Από τη στιγμή που θα αφήσεις τη σκέψη σου να ρέει και να επεξεργάζεται αδιάκοπα έννοιες και ιδέες,είναι σχεδόν αδύνατο να προβλέψεις το συμπέρασμα και τη κατάληξη.Yπάρχουν στιγμές που μένω κατάπληκτος από τη ροή των ειρμών και το τελικό αποτέλεσμα.Είναι σαν να μην ελέγχω πλήρως τη διαδικασία.Απλώς βάζω σε λειτουργία τη σκέψη μου και μετά τα πράγματα εξελίσσονται με εμένα να είμαι εξωτερικός(!) σχεδόν παρατηρητής της όλης διαδικασίας.

Και τι πιο φυσιολογικό από το να σκέφτεσαι θα αναρωτηθεί κανείς.Όταν όμως καταλήγεις σε αδιέξοδα,σε αναπάντητα ερωτήματα και βαθιά υπαρξιακά ζητήματα,πρέπει να έχεις "γερό στομάχι" να αντέξεις το χάος και τη ψυχική εντροπία στην οποία βρίσκεσαι εκείνη τη στιγμή.Πόσο μάλλον όταν το έργο των σκέψεων θα σε συνοδεύει και θα διαμορφώνει τη συνειδησιακή σου ύπαρξη για το υπόλοιπο της ζωής σου.

Ερωτήματα όπως το γιατί υπάρχουμε,ποιό είναι το νόημα της ύπαρξης,ποιός ο λόγος να μοχθήσω και να παλέψω για τη ζωή αφού τελικά εγώ και όλα αυτά θα χαθούν και θα περάσω στην ανυπαρξία καθώς και άλλα αποτελούν σύνηθες αντικείμενο εσωτερικού διαλόγου και αντιπαράθεσης απόψεων στο μυαλό μου.Από μόνες τους σκέψεις όπως "Μια μέρα εγώ και ότι αποτελεί το εγώ μου δε θα υφίστανται" είναι βάρβαρες για ένα άτομο που τώρα θέτει τους πρώτους του στόχους και θεμελιώνει τις βάσεις για την εξέλιξη και τη τροπή της ζωής του.

Δηλώνω λοιπόν βαθύτατα διχασμένος.Πολλές φορές νιώθω ότι βουλιάζω σε ένα βούρκο σκέψεων.Τόσο μεγάλο μυστήριο η ζωή.Τόσο ανεξήγητο,τόσο μαγικό.Και εμείς τόσο μικροί και ασήμαντοι,με τόσο περιορισμένη αντίληψη.Με τρελαίνει το γεγονός ότι ήδη ξέρω ότι ποτέ δε πρόκειται να απαντηθούν όλα αυτά τα ερωτηματικά.Συμβαίνουν τόσο περίπλοκες διεργασίες ενδόμυχα στο μυαλό μου.Δε ξέρω πως να αντιμετωπίσω τη ζωή.Ουσιαστικά δε ξέρω καν τι διάολο κάνω εδώ πέρα και γιατί υφίσταμαι και μπορώ και σκέφτομαι αυτά που γράφω αυτή τη στιγμή.

Το να είσαι άνθρωπος μοιάζει τόσο περιοριστικό.Οι βιολογικές και κοινωνικές ανάγκες,μοιάζουν ανούσιες αν σκεφτείς ότι είναι αποτέλεσμα της ανεξήγητης μάχης του DNA για διαιώνιση.Η ζωή παλεύει να επιβιώσει,αυτό είναι γεγονός.Το γιατί δε μπορώ να καταλάβω και με ποιό σκοπό.Υπάρχει σκοπός;Ή η ανάγκη μου να βρω κάποιο νόημα υφίστανται λόγω του ανθρώπινου τρόπου σκέψης ο οποίος δρα περιοριστικά και το σύμπαν έχει τελείως διαφορετικό ορισμό ύπαρξης;

Νιώθω λοιπόν την ανάγκη να φτάσω όσο βαθύτερα γίνεται στο μυστήριο της ύπαρξης.Μπορώ να πλησιάσω αρκετά στο στόχο μου με την ενασχόλησή μου με τις θετικές επιστήμες.Πέρα απ' αυτό η κλίση μου στα επιστημονικά αυτά πεδία μου διεγείρει το ενδιαφέρον για τα διάφορα φυσικά φαινόμενα,τα μαθηματικά και γενικότερα,έχω την εντύπωση ότι η επιστήμη είναι ο τρόπος να φτάσεις την αλήθεια.Να κατανοήσεις τον εαυτό σου.Να βοηθήσεις τη συνείδηση του σύμπαντος -η οποία αν συλλογιστούμε είμαστε εμείς οι ίδιοι,κάθε μονάδα ξεχωριστά και όλοι μαζί- να φτάσει στην αυτογνωσία.Γιατί τελικά, είμαστε το σύμπαν, το οποίο βιώνει τον εαυτό του υποκειμενικά μέσω της συνείδησης του καθένα από εμάς.

Τέλος,επεκτείνοντας το τίτλο θέλω να πω το εξής: Τι θα άλλαζε αν τελικά δεν είχα την ικανότητα να σκέφτομαι με αυτό το τρόπο;Και τι κερδίζω καταφέρνοντας το;Θα καταφέρω να απαντήσω ποτέ κάποιο από αυτά τα ερωτήματα ή μήπως αυτές μου οι ανησυχίες με κάνουν ευτυχισμένο;

Υπαρξιακοί Στοχασμοί - Ξεβούλωμα του Συνειδησιακού Βόθρου

...προσπαθώ να μην αφήνω τη σκέψη μου να ταξιδεύει σε πελάγη αχανή και άπατα,που δε μπορείς να δεις τον ορίζοντα.Συνήθως χάνομαι,τρομάζω και βρίσκομαι στη μέση του πουθενά να συλλογίζομαι ατέρμονα, πράγματα τα οποία δε μπορώ να συλλάβω.Να αντιληφθώ να αφουγκραστώ και να εξηγήσω.Είναι βάρβαρο συνειδησιακά.Πολλές φορές αποπροσανατολίζομαι τόσο πολύ που χάνω κάθε επαφή με τη πραγματικότητα.Εθίζομαι στις σκέψεις μου.Με απορροφούν και αισθάνομαι ότι ξεπερνάω τα όρια της πραγματικότητας.

Σαν να κάνω ένα άλμα μέσα στη μαύρη τρύπα,πέρα από τον ορίζοντα γεγονότων για όσους ξέρουν
αστροφυσική.Και είμαι πλέον μέσα στη μαύρη τρύπα.Δεν υπάρχει τίποτα...ακόμα και εγώ δεν υπάρχω.Δεν υφίστανται χώρος,χρόνος...σκέφτομαι όμως(;)Πως;
Έχω περάσει στην ανυπαρξία;Και τι είναι η ανυπαρξία;Εφόσον ορίζω την ανυπαρξία,η ίδια η έννοια της ανυπαρξίας δε καταρρέει;

Γιατί είμαστε κάτι ορισμένο;Κάθε έννοια καταρρέει στο μυαλό μου.Συγκλονίζομαι ανακαλύπτοντας σιγά σιγά τη φύση αυτού που βιώνουμε.Ζωή...τι να είναι άραγε;Ποιός ο σκοπός της;Χρειάζεται να έχει σκοπό η απείρως περιορισμένη αντίληψή μου,μου επιτάσσει την ανάγκη για να υπάρχει κάποιο νόημα;

Μήπως τελικά το όλο φαινόμενο της ύπαρξης είναι κάτι το οποίο δεν αναγνωρίζουμε καν;Μήπως είμαστε η εικόνα,η προβολή μιας διαφορετικής πραγματικότητας;Μπορώ να αποδείξω ότι δε ζω σε ένα Matrix;Πως ξέρω ότι υπάρχω;Ποιός είμαι;Τι είμαι;

Και ναι μεν αναγνωρίζω ότι είμαι το προϊόν της δομής του εγκεφάλου του σύνολου της ύλης που αποτελεί αυτό που ορίστηκε να λέγεται Ηλίας,όμως είμαι πραγματικά επέκταση αυτού;Ή είμαι κάτι παραπάνω;Είμαι συνείδηση...αντιλαμβάνομαι την ύπαρξή μου και αναρωτιέμαι για το αν υπάρχω.Μαγικό...και τρομακτικό.

Ξαφνικά κάθε τι αρχίζει και μοιάζει παράξενο.Ξαφνικά λοιπόν,όπως προανέφερα έχασα την επαφή μου με αυτό που ονομάζετε(εσείς) πραγματικότητα.Είμαι χαμένος...ταξιδεύω.Μακάρι να ήξερα που βρίσκομαι.Τι κάνω και που πάω.

Κοιτάω το κόσμο γύρω μου,βλέπω τη φαινομενική πραγματικότητα με άλλο μάτι.Είναι σαν να βλέπω τα πάντα για πρώτη φορά.Αντιλαμβάνομαι διαφορετικά το "υπάρχω".Βιώνω ένα συνειδησιακό άλμα;Νιώθω παράξενα.Πολλές φορές νιώθω ότι δε το αντέχω.Είναι βαρύ το φορτίο,βαρύτερο απ' του Φρόντο Μπάγκινς.Ήξερε τι αντιμετωπίζει,εγώ δεν έχω ιδέα.

Δεν έχω ιδέα τι κάνω εδώ.Δεν έχω ιδέα ποιοί είστε όλοι εσείς.Για την ακρίβεια,πως μπορώ να ξέρω ότι η πραγματικότητα που αντιλαμβάνομαι είναι αληθινή;Εφόσον ο τρόπος να αναγνωρίσω το κόσμο γύρω μου,εσάς...τα πάντα,είναι οι αισθήσεις μου,ποιός μου επιβεβαιώνει ότι αυτή τη στιγμή δεν είμαι σε κάτι ψεύτικο;Έτσι νιώθω...ότι είμαι σε κάτι πλαστό.Δε μπορώ να το εξηγήσω,πάντως δε νομίζω να είμαι σχιζοφρενής.

Είμαι στο κόσμο μου,για άλλη μια φορά.Στο δικό μου παράξενο κόσμο.Ακόμα δε μπορώ να καταλάβω αν πρέπει,ή αν έχει νόημα να επανέλθω,για άλλη μια φορά.Θα συμβεί,η καθημερινότητα ξέρει πως να με συνεφέρει.Απλώς πάντα θα επιστρέφω σε αυτή τη γωνιά του μυαλού μου.Τη σκοτεινή,την ανεξήγητη.Εκεί που οι κανόνες και οι νόμοι της πραγματικότητας διαστρεβλώνονται.Ποτέ δε θα καταφέρω να καταλάβω και να εξηγήσω αυτό το μέρος του μυαλού μου.Εξάλλου,έχει πέρας;Και με τη λέξη πέρας,προκύπτει άλλος ένας -κανονικά- τόμος με σκέψεις,τις οποίες θα κρατήσω κάπου βαθιά χωμένες προς το παρόν.

Και αυτό γιατί ήδη έχω γονατίσει μπροστά στο βάρος των σκέψεων.Διακατέχομαι από μια διάχυτη μελαγχολία.Δεν είμαι σίγουρος αν περιγράφω σωστά το συναίσθημα.Πολλές φορές πάντως νιώθω ότι δεν το αντέχω.Μπορεί να καταντήσει ανυπόφορο. Γι αυτό είμαι και τόσο ασταθής.Περνάω ολόκληρες περιόδους που οι σκέψεις με μεταμορφώνουν σε κάτι -οχι φυσιολογικό- για τη κοινωνία.

Τέλος πάντων,θα δείξει.Ήδη νιώθω όσο μεγαλώνω ότι οι σκέψεις αυτές με τρελαίνουν.Κυριολεκτώ.Με τρελαίνουν.Διαστρεβλώνουν την αίσθηση της πραγματικότητας.Ο χρόνος θα δείξει που θα καταλήξω.

Συνειδητοποίηση

Τις τελευταίες μέρες έκανα μια πολύ σημαντική για εμένα συνειδητοποίηση.Κατά τη διάρκεια της ψυχοθεραπείας που κάνω σε εβδομαδιαία βάση η ψυχίατρος στη προσπάθεια να περιγράψει τη κατάστασή μου,εύστοχα περιέγραψε πως το πρόβλημά μου,επέκταση του συνδρόμου Asperger από το οποίο πιθανότατα πάσχω,είναι πως δεν αντιλαμβάνομαι τα κοινωνικά σήματα.Με άλλα λόγια δεν αποκωδικοποιώ την επικοινωνία.Τα μη λεκτικά,και κάποιες φορές ακόμα και τα λεκτικά σήματα που στέλνονται κατά την κοινωνική επαφή δεν φιλτράρονται στον εγκέφαλό μου όπως θα συνέβαινε με ένα τυπικό,καθόλα φυσιολογικό άνθρωπο.

Θα αναρωτιέται εύλογα λοιπόν κανείς,τι σημαίνουν οι παραπάνω γραμμές επί του πρακτέου.Πρακτικά λοιπόν,αυτό σημαίνει ότι ενώ ο άνθρωπος είναι μια οντότητα η οποία καθώς εξελίσσεται και μεγαλώνει,η επικοινωνία του και οι τρόποι που επικοινωνεί και αντιλαμβάνεται την επικοινωνία εξελίσσονται αναλόγως και συνεχώς,σε ένα άτομο με Asperger η επικοινωνία αποτελεί ένα γολγοθά πολλές φορές της καθημερινότητας αφού η ικανότητα του ατόμου να αντιλαμβάνεται την επικοινωνία και να ανταποκρίνεται σε αυτήν,μπορεί να χαρακτιριστεί υποανάπτυκτη.

Εμβαθύνοντας,το σύνδρομο Asperger αποτελεί ένα κοινωνικό κυρίως πρόβλημα,το οποίο καθιστά την επικοινωνία και ο,τι συνεπάγεται στον όρο αυτό,δύσκολη,κάποιες φορές επίπονη ή ακόμα και αφόρητη.Μπορώ να περιγράψω άπειρα παραδείγματα από τη καθημερινότητα στα οποία τα συναισθήματα που με διακατέχουν έχουν να κάνουν με τάσεις φυγής,αποτροπή και "πότε θα τελειώσει" καταστάσεις.

Η αλήθεια είναι ότι πάντα ήθελα να εξηγήσω το γιατί ένιωθα έτσι.Κάποια περίοδο της ζωής μου νευρίαζα με τον εαυτό μου.Ήθελα,και συνεχίζω να θέλω να είμαι ένα άνετο,χαλαρό άτομο.Που ξέρει πως να χειρίζεται την επικοινωνία,να είμαι κοινωνικός και γενικότερα να είμαι άνετα με το κόσμο.Αξίζει να σημειωθεί βέβαια πως με τη βοήθεια της ψυχίατρου και με προσωπική προσπάθεια,αλλά και τη πολύτιμη προσφορά ατόμων στη ζωή μου,έχω καταφέρει να αλλάξω πολλά πράγματα στη ζωή μου.Για πολλά χρόνια λοιπόν,πίστευα ότι απλά είμαι δειλός και ντροπαλός.Πίστευα ότι αυτή ήταν η αιτία των προβλημάτων.Είχα άσχημη παιδική ηλικία.Διάφορες καταστάσεις καθώς και οι πεποιθήσεις για το πρόβλημά μου με κατέκλυσαν με αισθήματα ηττοπάθειας και χαμηλής αυτοπεποίθησης.Έβλεπα ότι δεν είμαι όπως τα παιδιά της ηλικίας μου.Διέκρινα την ικανότητα επαφής ανάμεσα στους συνομήλικους με τρόπο διαφορετικό από αυτόν που εγώ αντιλαμβανόμουν.Ακόμα και σήμερα ισχύει αυτό.Πάντοτε λοιπόν είχα την ανάγκη να ανακαλύψω τα βαθύτερα αίτια της συμπεριφοράς αυτής.

Πλέον,που έχω επίγνωση της κατάστασής μου και γνωρίζω ποιές είναι οι αδυναμίες μου ,άλλα και η αιτία πολλών προβλημάτων μου νιώθω απελευθερομένος.Νιώθω ότι μπορώ να δουλέψω με τον εαυτό μου,να αναπτύξω τις δεξιότητές μου και να καλύψω το επικοινωνιακό χάσμα μεταξύ εμένα και της ανθρωπότητας.Μπορώ να πω ότι είμαι αισιόδοξος,παραδόξως για μένα.Τουλάχιστον,και μέχρι εδώ που έφτασα είναι κέρδος για μένα,μιας και πλέον δε χρειάζεται να κατηγορώ τον εαυτό μου που ιδρώνω από το άγχος και την αμηχανία όταν πάω στο κομμωτήριο,ή που μια ζωή όταν με έστελναν για δουλειές εκτός σπιτιού που απαιτούσαν την ανταλλαγή υπηρεσιών με κάποιον εγώ ένιωθα σαν να με στέλνουν στη καρμανιόλα.Μπορώ να αποδεχτώ τον εαυτό μου και να πορευτώ ως έχει.Δε θα επιτρέψω κάτι το οποίο δε μπορώ να ελέγξω να μπει εμπόδια ανάμεσα σε εμένα και τους στόχους μου για τη ζωή.

Υπαρξιακό σοκ.

...για άλλη μια φορά,βιώνω υπαρξιακό σοκ.Νιώθω παράξενα.Περίεργα.Τι κάνω εδώ;Ποιός είμαι;Που πάω;

Αφήνω το μυαλό μου ελεύθερο,συγκλονίζομαι.Βλέπω τον εαυτό μου σε σχέση με το σύμπαν,την ύπαρξη,τον άνθρωπο.Τόσο παράξενα παράξενο.

Είναι στιγμές που ξαφνικά,μέσα στη ροή της ζωής,την καθημερινότητα και τη δεδομένη για εμάς ζωή,το μυαλό μου κάνει ένα άλμα,ένα φτερούγισμα και ξεφεύγει.Με βομβαρδίζουν ερωτήματα,βαθιά και αναπάντητα ανά τους αιώνες.

Ξαφνικά χάνω τον εαυτό μου.Και ποιός είμαι τώρα;Τι είμαι εγώ που σκέφτομαι;Γιατί είμαι περιορισμένος μέσα σε αυτ
ό το σώμα;Πως γίνεται να παράγω σκέψη;Τι κάνω εδώ;

Παρατηρώ το κόσμο,τον άνθρωπο.Τη κοινωνία,το πολιτισμό.Τι είναι αυτό που έχουμε στήσει;Γιατί;Ένα βαθύτερο γιατί,όχι το προφανές.

Και τελικά,γιατί ζω;Γιατί ζούμε;Τι είναι αυτό που μας κάνει ζωντανούς;Ανατριχιάζω. "Ζωη"...πόσο πιο παράξενο μπορεί να γίνει.Ο περισσότερος κόσμος το παίρνει ως δεδομένο.Εγώ πραγματικά μένω μαλάκας κάθε φορά που συλλογίζομαι την ύπαρξή μου.Με συγκλονίζει βαθύτατα το φαινόμενο που ονομάζεται ύπαρξη,ζωή.

Πως ορίζεται η ύπαρξή μας;Πως ξέρουμε ότι η πραγματικότητα είναι παρόμοια με αυτό που αντιλαμβανόμαστε εμείς;Αυτό που θέλω να πω,είναι πως μου φαίνεται λάθος το να ορίζουμε τη ζωή ως κάτι που μπορούμε να αντιληφθούμε.

Πως ορίζεται το πραγματικό;Τι είναι το πραγματικό;Ποιά η διαφορά του από το ανύπαρκτο;Εφόσον ορίζουμε κάτι ως ανύπαρκτο,ταυτόχρονα δε αναιρούμε την ιδιότητα της ανυπαρξίας από αυτό το κάτι;

Σκεπτόμενος όλα αυτά,νιώθω ότι είστε αποπροσανατολισμένοι.Όλοι σας.Ξεχάσατε να ρωτήσετε τον εαυτό σας "ποιός είμαι".Μέσα στη ρουτίνα και τη φορτική ζωή που ζούμε,ξεχνάμε να αναλογιστούμε τη πραγματικότητα.Τη πραγματική πραγματικότητα,οχι αυτή που ο εγκέφαλος πλαστά κατασκευάζει.

Είναι τρομερή η δυνατότητα αυτή.Νιώθω τόσο ταπεινός.Μπορώ και παράγω σκέψη.Αναρωτιέμαι ποιός είμαι.Ο,τι και να είναι,είναι η πιο ουσιώδης ιδιότητα της ύπαρξης.Να έχει τη συνείδηση να αντιλαμβάνεται τον ίδιο της τον εαυτό.

Γιατί στην ουσία,αν το καλοσκεφτούμε,είμαστε το σύμπαν!Το σύμπαν το οποίο βιώνει τον εαυτό του υποκειμενικά μέσω της συνείδησης κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου. Και βασικά,δε θα περιοριστώ στη λέξη σύμπαν.Η ίδια η ύπαρξη,το ίδιο το είναι βιώνει τον εαυτό του υποκειμενικά αυτή τη στιγμή μέσω εμένα.Μαγικό.

Ταξιδεύω.Και όντος το κάνω έμμεσα.Αυτή τη στιγμή βιώνω μια εμπειρία.Το μυαλό μου διευρύνει τα σύνορά του.Φτάνει σε διαφορετικές πτυχές της...ας την ονομάσουμε "ζωή".

Αυτή τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο έχω αποκοπεί από το φυσικό μου σώμα.Έτσι νιώθω,αν και γνωρίζω ότι η σκέψη που παράγω αυτή τη στιγμή είναι αποτέλεσμα της εύρυθμης λειτουργίας της δομής του εγκεφάλου μου.Είναι σαν να έχασα τον εαυτό μου.Αν και γνωρίζω ότι είναι θέμα ωρών μέχρι να επιστρέψω στην "πραγματικότητα" που επιβάλλει ο τρόπος ζωής μας.

Είμαι μαγεμένος.Είμαι μαγεμένος,επειδή καταλαβαίνω ότι δε ξέρουμε τίποτα.Δε γνωρίζουμε απολύτως τίποτα.Είμαστε σαν ένα μικρόβιο το οποίο με τις διανοητικές του λειτουργίες,όσες έχει,προσπαθεί να εξηγήσει το κόσμο στον οποίο ζει και αντιλαμβάνεται.Η σαν το ψάρι,που ζει στο νερό και ποτέ δεν βγαίνει στη ξηρά,την οποία προσπαθεί να αντιληφθεί με τις αισθήσεις του.

Αυτό στο οποίο καταλήγω τελικά,και είναι αρκετά παράξενο είναι ότι το σύμπαν είναι ένα σύστημα.Κάτι γενικό,το οποίο εμείς διαμορφώνουμε μέσα στο κεφάλι μας ως πραγματικό.Θα μπορούσα να πω ότι η ύπαρξη είναι μαθηματικά,τα οποία εμείς ερμηνεύουμε με φίλτρα.Τον εγκέφαλό μας.Αλλά δεν είμαι σίγουρος...αν τελικά ακόμα και τα μαθηματικά είναι μια γλώσσα επικοινωνίας με το κάτι.Με τη ζωή.

Τόσο παράξενα πράγματα...τόσο περίεργα.Ξαφνικά δε με νοιάζει τίποτα.Ούτε καν το πότε θα πεθάνω.Γιατί ας μη γελιόμαστε,όλους μα τρομάζει ο θάνατος.Η ανυπαρξία.Αυτό που ονομάζουμε τέλος πάντων ανυπαρξία.Όταν λοιπόν σκεφτείς σαν εξωτερικός παρατηρητής η ζωή σου,και η ζωή γενικότερα αποκτά άλλη έννοια.Μοιάζουν όλα μικρά μπροστά στο μεγαλείο του "εκείνου του πράγματος που δεν μπορώ να περιγράψω με λέξεις".

Εγκάρσια Ηλεκτρομαγνητικά Κύματα.

Τι είναι το ηλεκτρομαγνητικό κύμα;Ξέρω ότι είναι ένα εγκάρσιο κύμα όπου η ένταση του ηλεκτρικού και του μαγνητικού πεδίου ταλαντώνονται κάθετα η μια κάθετα στην άλλη.Άλλα επί της ουσία ποιό είναι το μέσο ταλάντωσης;Το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο;Το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο δεν μπορώ να θεωρήσω ότι είναι η δύναμη;Άρα ταλαντεύει η δύναμη;

Αν είναι έτσι η περιέργεια τονώνει ακόμα περισσότερο.Η δύναμη έχει ταχύτητα διάδοσης;Τι είναι η δύναμη τελικά;Ποιά η υπόστασή της;Από τι αποτελείται;Τα κύματα που ως μέσο έχουν την ύλη,καταλαβαίνω ότι συνθέτονται από σωματίδια.Από ύλη.Τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα πάλι είναι κύματα τί;Ενέργειας;Να θεωρήσω ότι είναι κύματα χορδών ενέργειας;Και πως μπορεί το φορτίο πηγή να παράγει ενέργεια,αν τελικά το πεδίο είναι ενέργεια επ' άπειρο;Που είναι η αρχή διατήρησης της ενέργειας αν το φορτίο πηγή μένει άφθαρτο;Ή μήπως τελικά το φορτίο πηγή έχει και αυτό τέλος;Μήπως το φορτίο πηγή εξαντλεί την μάζα του την οποία σύμφωνα με την εξίσωση E=mc^2 μετατρέπει σε ενέργεια,η οποία είναι η δύναμη-πεδίο άρα το κύμα,και ύστερα εξαφανίζεται;

Μήπως η ασθενής δύναμη σε συνδυασμό με την ισχυρή δύναμη,ίσως και τη βαρύτητα αλληλεπιδρούν με τέτοιο τρόπο που οδηγούν το άτομο σε συνεχή απώλεια ενέργειας η οποία εκφράζεται μέσω του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου-κύματος;Γιατί για να έχει ταχύτητα διάδοσης το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο,σημαίνει ότι παράγεται κάθε στιγμή από το φορτίο πηγή.Άλλα σύμφωνα με την αρχή διατήρησης της ενέργειας,πρέπει το φορτίο κάτι να χάνει.Και αυτό σύμφωνα με την εξίσωση της σχετικότητας,μπορεί να είναι μόνο μάζα!Όπου ένα ελάχιστο ποσό μάζας δίνει τεράστια ποσά ενέργειας.

Δηλώνω μπερδεμένος.

Ο σκοπός της ζωής μου.

Όλοι μας, βαθιά μέσα μας ψάχνουμε να βρούμε το νόημα της ζωής.Το λόγο για τον οποίο υπάρχουμε  και βιώνουμε αυτό που ονομάζουμε ζωή.Ψάχνουμε να βρούμε το προορισμό μας.Την δική μας Ιθάκη.

Κανείς δε μπορεί να ορίσει ποιος είναι ο προορισμός της ανθρωπότητας.Ποιά η αιτία για το φαινόμενο : ζωή,πόσο μάλλον λοιπόν να ορίσει το δρόμο και το νόημα της για τον καθένα από εμάς.Το τι θα επιλέξει κανείς βασίζεται πάνω στις αντιλήψεις,τις ιδέες και προφανώς σε τυχόν επιρροές και δόγματα που ασπάζεται.Ο κάθε ένας από εμάς διαφέρει ως προς τα παραπάνω,άρα θα διαφέρει και ο προορισμός που κατασκευάζει στο κεφάλι του γι αυτόν.

Προσωπικά,από την μέχρι τώρα πορεία μου ως ανθρώπινο ον,καταλαβαίνω ότι ο προορισμός μου είναι η αναζήτηση.Εσωτερική και εξωτερική,αν και για μένα όλα επί της ουσίας είναι εσωτερική αναζήτηση.Γεννήθηκα με ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ.Το ΓΙΑΤΙ συνεχίζει να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα,καθώς ανακαλύπτω το κόσμο μου.Το πάθος του να αναζητήσω την αιτία για κάθε τι που υπάρχει στο μυαλό μου γίνεται ακόμα πιο έντονο.

Ο δρόμος φυσικά για να το κάνεις αυτό αποτελεσματικά είναι η επιστήμη.Οι θετικές επιστήμες,τι πιο όμορφο πράγμα στο κόσμο;Μπορείς να εξηγήσεις τα πάντα.Συναισθήματα όπως ο έρωτας αποκτούν άλλη έννοια με την επιστήμη.Μπορεί η μαγεία και η παραξενιά των συναισθημάτων να χάνεται,άλλα το δέος προς το φαινόμενο: ζωή έρχεται να καλύψει το κενό.

Μέσω της επιστήμης ανοίγονται νέοι ορίζοντες γύρω σου.Ο κόσμος σου μεταμορφώνεται,πραγματικά τον βλέπεις κάθε μέρα να αλλάζει.Αν πραγματικά αφεθείς στις σκέψεις και το μυαλό σου επεξεργαστεί την ύπαρξή μας,μένεις άναυδος.Μαγεμένος.Ο τρόπος που επεξεργάζεσαι τα δεδομένα και τις πληροφορίες πλέον έχει αλλάξει.

Η επιστήμη σου προσφέρει βαθύτερη γνώση του εαυτού σου,ρίχνει τα τείχη και τις προκαταλήψεις στο μυαλό σου και σε παροτρύνει να κάνεις ψυχική και υπαρξιακή ενδοσκόπηση του εαυτό σου.Σου προσφέρει σοφία και δύναμη.Σε μετατρέπει σε ένα εν δυνάμει θεό - και θα το δούμε αυτό στα χρόνια που ακολουθούν πιστεύω,μέσω της ραγδαίας ανάπτυξης των τεχνολογιών και του υπολογιστή -.

Πιστεύω λοιπόν πως ο δικός μου προορισμός σε αυτό το σύμπαν είναι να συνεισφέρω στην επιστήμη.Ο ρόλος μου είναι αυτός του επιστήμονα που συλλογίζεται μαγεμένος την μεγαλειότητα της ύπαρξης και του σύμπαντος.Η ζωή μοιάζει ανούσια για μένα αν δεν ασχοληθώ με την επιστήμη.Είναι σαν να ζω χωρίς να προσφέρω.Λες και γεννήθηκα απλά για να υπάρχω. Ανυπομονώ λοιπόν να αφοσιωθώ στην επιστήμη και στην έρευνα.

A vision for the future

Βλέπω φουτουριστικά ντοκιμαντέρ και όλο και περισσότερο νιώθω δέος και περιέργεια για το μέλλον.

Είναι γεγονός ότι βρισκόμαστε στις απαρχές μιας νέας εποχής.Είμαστε στην κρισιμότερη ίσως στιγμή της ανθρώπινης ιστορίας,ίσως και ολόκληρου του σύμπαντος.Τα επόμενα χρόνια πρόκειται να είναι καθοριστικά.

Αν τελικά καταφέρουμε να επιβιώσουμε της μετάβασης και δεν αυτοκαταστραφούμε,θα βιώσουμε την τεχνολογική αποκάλυψη.Η τεχνολογία θα φτάσει να ξεπεράσει την ανθρώπινη νοημοσύνη,και μόλις αυτό συμβεί ίσως δε θα υπάρχει γυρισμός.Ανώτερη νοημοσύνη από τους ανθρώπους,αυτό σημαίνει ότι οι μηχανές θα μπορούν να λαμβάνουν αποφάσεις και να αποφασίζουν για την μοίρα τους,ή και τη δική μας.Ως ανώτερη νοημοσύνη δεν πιστεύω ότι θα υπάρχει πρόβλημα με την ανθρωπότητα -αν υφίστανται ανθρωπότητα και δε γίνουμε εμείς ανδροειδή- γιατί δε θα αναλωνόμαστε σε μάχες μεταξύ μας.

Πιστεύω ότι στο μέλλον,όλο και περισσότερο εμείς θα μοιάζουμε σε μηχανές,και οι μηχανές όλο και περισσότερο με ανθρώπους,όπου κατά τη γνώμη μου κάποια στιγμή θα γίνει πραγματικότητα και τότε θα είμαστε μάλλον στο δεύτερο ή τέλος πάντων ένα επόμενο εξελικτικό στάδιο.

Ουσιαστικά από ένα σημείο και μετά είμαστε αθάνατοι,είμαστε θεοί.Μπορούμε να δημιουργήσουμε τα πάντα,να φτάσουμε στο άπειρο...και ποιός ξέρει πόσα ακόμα δε συλλαμβάνει η αντίληψή μου.Η βιολογία,τουλάχιστον η ανθρώπινη θα εξαφανιστεί πιθανόν,αν και δεν είμαι σίγουρος τι αποτέλεσμα θα έχει όλο αυτό.Τι μορφή θα έχουμε;Ποιά πράγματα από το σήμερα θα αλλάξουν.Κοινωνικές σχέσεις,περιβάλλον,οικοσυστήματα,επαφή...;

Γενικότερα τι θα γίνει με το συναίσθημα;Την επικοινωνία,και τόσα άλλα πράγματα που μας ευχαριστούν σήμερα άλλα είναι άχρηστα για μια κοινωνία του μέλλοντος;

 

Και έρχομαι στο ίσως πιο ουσιαστικό ερώτημα.Τι είναι άνθρωπος;Τι ορίζουμε ως άνθρωπο;Θα είμαστε άνθρωποι στο μέλλον;Ένα ρομπότ το οποίο δε θα διαφέρει σε τίποτα από εμάς,πέρα απ το γεγονός ότι δε δημιουργήθηκε βιολογικά θα είναι άνθρωπος;Θα έχει νόημα η ζωή;Όλα θα είναι τόσο εύκολα.Η γνώση,τα πάντα θα είναι προσβάσιμα χωρίς καμία προσπάθεια.Ποιό θα είναι το κίνητρο ζωής;Το κίνητρο και το νόημα ύπαρξης;

Και σκεπτόμενος όλα αυτά καταλαβαίνω πόσο πολύ θέλω να σπουδάσω neuroscience για να δουλέψω σε σχετικά θέματα.Όπως artificial intelligence και σχετικά.

Μια σπάνια διαφίμηση...

Μια διαφήμιση που κατά τη γνώμη μου λέει και προφητεύει πολλά για το μέλλον.

H μουσική της διαφήμισης.

Σχολείο...με πικραίνεις.

Δεν έχω πρόβλημα με όλους τους ανθρώπους όμως καταλαβαίνω ότι θα ήθελα να είμαι ανεξάρτητος στη ζωή μου...πλήρως.Και στην ουσία δεν είναι κανένας μας,γιατί εξαρτιέμαι από άλλους ανθρώπους όσον αφορά την εκπαίδευσή μου πχ.

Είμαι υποχρεωμένος να τελειώσω το σχολείο,να κριθώ,να αξιολογηθώ και είμαι υποχρεωμένος να ακολουθήσω ένα σύστημα το οποίο δεν με αντιπροσωπεύει και δεν με υποστηρίζει.Μ' αρέσει η γνώση.Μ' αρέσει η επιστήμη.Συχαίνομαι όμως το σχολείο.Δε ξέρω αν φταίω εγώ,αν είναι το σχολείο έτσι που σε κάνει να το μισείς,όμως καταλαβαίνω ότι το αν θα γίνω επιστήμονας το αποφασίζει η κοινωνία.Εξαρτάται από μένα,από το πόσο θα παλέψω αυτό το βάσανο που ονομάζω σχολείο.

Τι κρίμα να μη μπορώ να το παρατήσω και να είμαι αυτοδίδακτος,και απλά κάποια στιγμή να πηγαίνω για εξετάσεις.Και να μαθαίνω σπίτι,με δημιουργικό τρόπο.Να έχω κάθε μάθημα σε DVD,θεωρία,ασκήσεις κτλ όλα σε βίντεο.Μετά να κάνω και εξάσκηση πρακτική μόνος,και έτσι να αναπτύσσομαι κάθε μέρα.Στο σχολείο βαριέμαι.Πλήττω,υποφέρω.Και πιστεύω ότι χάνουμε την ουσία της επιστήμης.Θα έπρεπε να είναι πιο ευρεία η ύλη,και με λιγότερες λεπτομέρειες.Θα έπρεπε το σχολείο να τελειώνει και να έχουμε γενικές γνώσεις πάνω σε όλα τα θέματα της κατεύθυνσης που έχουμε επιλέξει.

Από τις αρχές λυκείου θα έπρεπε να προσανατολιζόμαστε προς κάπου,αφού έχουμε λάβει τα κατάλληλα ερεθίσματα από τις προηγούμενες χρονιές ώστε να ξέρουμε,και να ασχολούμαστε λοιπόν με αυτά στο λύκειο.Κάνουμε πολύ εξειδικευμένα πράγματα,"ξερή" γνώση...καμία αίσθηση επιστήμης και η ουσία της.Σκοτώνουμε την επιστήμη.Θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου τελειώνοντας το λύκειο να ξέρω λίγο από τα πάντα...να είχα τεράστιο όγκο ύλης,με μεγάλη ευρύτητα και λιγότερη εξειδίκευση.

Στο πανεπιστήμιο μετά όπου θα έπρεπε να είναι όλα ισάξια και εξίσου καλά,και πάνω απ' όλα ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ,θα αρχίζει σιγά σιγά,χρόνο με το χρόνο η εξειδίκευση.Η μάθηση θα γίνεται γρηγορότερα.Η ύλη θα καλύπτεται πιο γρήγορα,θα έχουμε πολυμέσα να μας βοηθούν,καθοδήγηση...
                                                                    

Δεν αντέχω θέλω τόσο πολύ να το παρατήσω το σχολείο...και το έχω ξαναπεί.Αν δεν ήμουν εθισμένος στην επιστήμη και ήξερα ότι υπάρχει άλλη δίοδος στο πανεπιστήμιο δε θα ξαναπατούσα.Δυστυχώς για να μπω πανεπιστήμιο οχι μόνο πρέπει να τελειώσω το σχολείο,άλλα πρέπει να έχω και άριστους βαθμούς.Μπορώ,απλώς τουλάχιστον για μένα είναι βάσανο,πραγματικά.

Το βρίσκω αδύνατο σχεδόν να κάτσω και να διαβάσω.Θέλω να ακούω,να βλέπω...θα μπορούσα να έχω κάποιον όλη μέρα να μου μιλάει και να κάνω ερωτήσεις για το μάθημα,άλλα το διάβασμα,με σκοτώνει.Τι να κάνουμε...πρέπει να το υποστώ.Αν και δε βλέπω να περνάω στο πανεπιστήμιο που θέλω.Είναι μόνο για καλούς μαθητές.Εγώ δεν είμαι αρκετά ενδιαφέρον υποψήφιος μιας και οι βαθμοί μου τους λένε ότι δε μπορώ να προσφέρω στην επιστημονική κοινότητα.Την ίδια στιγμή βέβαια μας είναι γνωστό ότι προσωπικότητες όπως Einstein και Newton ήταν school dropouts.Δε συγκρίνομαι με αυτούς,απλώς φέρω ένα παράδειγμα.

Σχετικές ομιλίες του Sir Ken Robinson στο TED talks.
Ομιλία 1η
Ομιλία 2η

Γράμμα προς πανεπιστήμιο Βρετανίας.

Dear Sir / Madam

I kindly ask you to take the time to read this mail. I am a Greek student, currently in the second year of high school. In September 2014 and after graduation, my desire and ambition is to move to the UK in order to achieve a higher level of education. My area of interest is neuroscience. The reason I took the liberty to write this mail is your University's entry requirements are quite unapproachable for Greek students.

First of all, the fact is that the Panhellenic National Level Examinations (whose score determines the entrance in higher education in Greece) are getting more and more difficult each year. This is an(other) unfortunate consequence of our problematic economy. Our financial crisis is affecting our educational systems as well. Universities placements are dwindling and whole Universities are merging with others. The unfortunate consequence is that Panhellenic examinations are getting more and more difficult in order to reduce the amount of students gaining a place across greek Universities.When it comes to your University, for this year, your minimum entrance requirements are incredibly high for almost every student having given Panhellenic examinations.

Furthermore, due to economical crisis again, the quality of our courses has also been negatively affected. Courses, and mostly specialization courses, are about to swell to 25-30 students per class according to the newly proposed measures. Another important issue is that in order to succeed, or at least to have a possibility to succeed, greek high school students have to pay an additional 300-400 euros per month for private tuition. According to our educational system this is not essential, however it is the only chance a high school student has in order to do well in their final year exams. This is the norm for the last 4 to 5 years of high school life as far as I know. The education & curriculum are grossly inadequate and unable to prepare students for entry to higher education. Extra tuition and its cost is something that cannot be avoided.

In addition, due to the structure of our educational system, students during their last year of high school do not have the time, energy or luxury to bother themselves with general subjects such as Ancient Greek or History, simply because they have to focus on their chosen subjects for the Panhellenic examinations. This however affects their total mark for the Apolytirion. It’s a lose-lose situation: students are faced with a huge amount of exam requirements, and end up learning very little. Thus, we are ill-equipped for the next step, which is higher education.

Your requirement of an Apolytirion with a mark of 18,5 is incredibly difficult. It is feasible, but bear in mind that I will also have to study for the Panhellenic courses, and it’s still not guaranteed that I will be able to successfully reach your minimum requirements, no matter how hard I study. It is important to understand that here in Greece, it does not matter how much you study and prepare for the Panhellenic exams, it ultimately is chance and superior factors that determine student outcomes.

Given the above information, I am very confused and worried about what I should do. I very much want to study at Edinburgh University, however I am incredibly concerned that I might not be able to get in. I assure you that I have a huge passion for science, and I am willing to do my best in order to achieve my goal. I worry that due to the conditions of the educational system here in Greece, I will not be able to reach your entry standards. I am simply not getting all the preparation that is needed in order to be ready, and I have no means to surpass or supplement that. This year alone, promising and successful students at school, highly ambitious and with a very good preparation for the examinations, got bitterly disappointed as they failed to write as well as expected in many subjects such as Physics and Math. It is a clear fact that the examination questions were the equivalent of higher education subjects, something way beyond the abilities, knowledge and maturity level of high school students ability! If you wish, I could send you this year's Panhellenic exam samples so you can see for yourself what students were requested to answer.

I am determined to study at your University, and I would like to know if there is another pathway except GCEs and IB examinations, as the financial burden is way to big for my family to support. One option for me would be to focus on getting the best possible score at my Apolytirion (this is a one chance only opportunity), and maybe take an extra year to focus on the Panhellenic exams. If you know of any other options that could apply to my case, I would greatly appreciate it if you could let me know. It is quite disappointing that your Foundation courses are not available for students from Greece, because we really do need an alternative option.

Thank you for your time and assistance. I sincerely hope that you are able to take into consideration our situation here in Greece, because a lot of talented, ambitious and potentially very good prospective students are in desperate need of a realistic chance of getting a place at your University.


Yours Faithfully,
Chorianopoulos Elias.

STOP! I need a break.

Κάθομαι στον υπολογιστή.Κάποια στιγμή σηκώνομαι,πάω στο παράθυρο,είμαι στο μπαλκόνι.Ψιχαλίζει.Παρατηρώ τον σκοτεινό ουρανό,νιώθω τα σωματίδια του αέρα να με χτυπάνε.Ακούω τις ψιχάλες,τα πουλιά.Τι γαλήνη...μέσα στη σαπίλα για μια στιγμή νιώθω όμορφα.Μου αρέσει.

Σκέφτομαι...και καταλήγω στο ότι χρειάζομαι ένα διάλειμμα.Ένα διάλειμμα από τη ζωή.Από τα πάντα,σχολείο,υποχρεώσεις -όσες έχω- ,την καθημερινότητα γενικότερα.Να περάσω λίγο χρόνο μόνος,Πραγματικό χρόνο με τον εαυτό μου.Χωρίς ίντερνετ,χωρίς έννοιες να με περιβάλλουν.Χωρίς κόσμο αν γίνεται.Σε ένα μέρος εκτός πόλης,κάπου ήρεμα,στη φύση.Μόνος,ίσως με κάποιο άτομο που νιώθω ότι μπορώ να είμαι ο εαυτός μου.

Νιώθω ότι το χρειάζομαι,αν και είμαι ακόμα μόνο 17.Μεγάλος αναβρασμός στο κεφάλι μου.Η κοινωνία,η κοινωνικότητα,ο εαυτός μου...όλα είναι παράξενα.Χρειάζομαι λίγο χρόνο να σκεφτώ,να ηρεμήσω και να συνειδητοποιήσω τι κάνω.Το σήμερα,το πως είναι διαμορφωμένη η κοινωνία...με έχει τρομάξει.Χρειάζομαι λίγο χρόνο να βρω τον εαυτό μου.Μέσα στην αναμπουμπούλα των ερεθισμάτων και της καθημερινότητας νομίζω πως τον έχασα,είναι κρυμμένος σε κάποιο σοκάκι του ψυχισμού μου.

Είμαι χαμένος,ξαφνικά μετά από 17 χρόνια ζωής νιώθω σαν να γεννήθηκα χθες,και όλα γύρω μου είναι πρωτόγνωρα,περίεργα.Θέλω χρόνο να το χωνέψω και να ορίσω τον εαυτό μου.Ποιός είναι ο ρόλος μου σε αυτό το έργο;Ποιός θέλω να είναι;

Θέλω να παρατηρήσω τη φύση,νιώθω ότι το έχω ανάγκη.Να φιλοσοφήσω για ώρες αφήνοντας τις αισθήσεις μου να παίξουν με το περιβάλλον.Να νιώσω τον οργασμό της φύσης,να αφεθώ για κάποια ώρα στις αισθήσεις μου και να νιώσω τη μαγεία -όσο και αν στο μυαλό μου οι αισθήσεις αποτελούν ένα πλαστό τρόπο αναγνώρισης του πραγματικού- ,να ξανασκεφτώ το ρόλο μου ως συνείδηση στο σύμπαν να εξοικειωθώ με την έννοια της ύπαρξης ή της ανυπαρξίας.

Θέλω να τρέξω,να ξεφύγω για λίγο από τη πραγματικότητα.Τελευταία οι σκέψεις και οι γνώσεις που έχω αποκτήσει πάνω στην επιστήμη και την τεχνολογία με έχουν αλλάξει.Το τρόπο που σκέφτομαι,το τρόπο που λειτουργώ.Μου ήρθαν ξαφνικά,όλα μαζί.Συνειδησιακό σοκ.Βρίσκομαι σε μια φάση κατανόησης και προσπάθειας αναγνώρισης και ορισμού του εαυτού μου,της ύπαρξής μου,του ίδιου του σύμπαντος.

Η κοινωνία και ο τρόπος που ζούμε,τα ενδιαφέροντά μας,είναι σαν να βλέπω ένα ποντίκι να τρέχει σε μια ρόδα σε ένα κλουβί για να πιάσει ένα κομμάτι τυρί,ενώ το κλουβί βρίσκεται μέσα σε ένα τυροκομείο.Ανουσιότητα,πλαστή ζωή.Θέλω να δραπετεύσω,η κοινωνία δεν υποστηρίζει την ύπαρξή μου,ασχολείται με πράγματα χωρίς νόημα.

Νιώθω τον ίδιο μου τον εαυτό να καταρρέει κάτω από το βάρος των σκέψεων.Σκέφτομαι συνέχεια,και δυστυχώς τα συμπεράσματα των σκέψεων δεν συμβαδίζουν με τη πραγματικότητα του σήμερα.Ζω σε λάθος εποχή,είμαι από άλλο πλανήτη.Θέλω να μπώ σε αναστολή και να ξυπνήσω πάλι στο μέλλον,σε μια άλλη εποχή.Όπου δε θα νιώθω ότι είμαι στο λάθος μέρος.Δε μπορώ να ζω ψεύτικα.Με κάνει αντικοινωνικό και καταθλιπτικό...τι θα κάνω άραγε;Χρειάζομαι ένα διάλειμμα.

Κοινωνία...γαμιέσαι;

Γαμώ το χρήμα σας,τις πολιτικές σας,την εξουσία σας και τη μαλακία που κουβαλάτε στα κεφάλια σας!Άνθρωποι πεθαίνουν στο βωμό του χρήματος...πάλι.Πόσο ακόμα για να καταλάβουμε ότι αυτή η ΠΑΠΑΡΙΑ δεν εξυπηρετεί τον άνθρωπο;Είμαστε τόσο ανίκανοι;Γίνεται να είμαστε τόσο παράλογοι;Να φερόμαστε τόσο παιδιάστικα;Είναι δυνατόν να συμβαίνουν όσα συμβαίνουν σήμερα;Το 2013;

Δείτε τι γίνεται στη Τουρκία!Πεθαίνει κόσμος.Έχουμε εξοικειωθεί τόσο πολύ στο άκουσμα νεκρών,στον υποσιτισμό,στις θηριωδίες και όλες τις μαλακίες που προκαλούνται λόγω του χρήματος,και εγώ αυτό το θεωρώ διεστραμμένο και άρρωστο.Είμαστε διεφθαρμένοι και ανίκανοι.Έχουμε ένα σωρό μαλάκες στις κυβερνήσεις και τα μπουρδέλα τους,και όλοι οι λογικοί σώφρονες άνθρωποι είναι στην αφάνεια.ΡΕ ΠΑΜΕ ΚΑΛΑ;

Μου φαίνεται παράλογο όλο αυτό...τελείως!Τρελό!Χρήμα,εξουσία...τι νόημα έχουν γαμώ το κεφάλι μας όλα αυτά;Πως μπορεί κάποιος να είναι τόσο σκατόμυαλος που να μη βλέπει τη πραγματικότητα;Αν είναι δυνατόν!!Εξοργίζομαι και καταθλίβομαι ταυτόχρονα!!Νιώθω ότι είμαστε ηλίθιοι,τελείως!Καθυστερημένοι!Το χειρότερο είναι ότι πιστεύω ότι δεν υπάρχει διέξοδος,εκτός αν η ίδια η επιστήμη και η εξέλιξη αλλάξουν τα δεδομένα μέσω των καινοτομιών και της τεχνολογίας.Και πάλι όμως φοβάμαι ότι μπορεί να μη γίνει.

Θέλουμε μια ριζικότατη αλλαγή!Μια επανεκκίνηση της ανθρωπότητας,να ξεχάσουμε ποιοί είμαστε και να αρχίσουμε από την αρχή!Η σαπίλα μας έχει καταπιεί!!!Έχω παραιτηθεί τελευταία από τα κοινωνικά δρώμενα,έχω χάσει τη πίστη μου στον άνθρωπο.Ίσως κάποια στιγμή είμαστε αντάξιοι του μυαλού μας.Άλλα βλέποντας κόσμο να πεθαίνει δε μπορώ να είμαι απαθής.Να πάτε να γαμηθείτε που πεθαίνει κόσμος και γίνονται πόλεμοι και 1002 μαλακίες για να βάζετε τα δις-τρις εκατομμύρια σε τραπεζικούς λογαριασμούς που δε θα χρησιμοποιήσετε ποτέ.Ψοφίστε!Κατά τη γνώμη μου το μεγαλύτερο ποσοστό του πλανήτη θέλει erase!Είμαστε κατεστραμμένοι!Ξυπνάτε!

Και δε με ενδιαφέρει αν μιλάω χυδαία,χυδαίο είναι αυτό που συμβαίνει στη κοινωνία,γι αυτό ας κοιτάξουμε να αλλάξουμε το σήμερα που ξεπερνάει κάθε χυδαιότητα και προσβάλλει τη νοημοσύνη κάθε ανθρώπινης ζωής που είναι σημαντικότερο και ας είμαι εγώ χυδαίος,δε πειράζει,κρίμα μου.

My Vision for the Future

             Το όραμά μου για το μέλλον,παρουσιασμένο μέσα από μια σειρά πολυμέσων:

Venus Project

Vision Of The Future (3 documentaries)

     Technological Singularity

 

2045.com

Ο χώρος μου.

Νομίζω πως νοιώθω υπέροχα.Νομίζω,γιατί έχω μια σχετική δυσκολία στο να μεταφράζω αυτό που νιώθω.Νομίζω πως νιώθω όμορφα λοιπόν,με τον ιστότοπο που δημιούργησα.Νιώθω ότι βρήκα ένα μέρος να αποσύρομαι,να γράφω με τις ώρες και να εκφράζομαι.Να ξεσπάω,να ξεδίνω ψυχολογικά.

Είναι λες και κάνω μια νέα αρχή.Λες και βρήκα το χώρο μου.Χαίρομαι,πιστεύω θα με κάνει καλύτερο άνθρωπο και θα με βοηθήσει να αντιμετοπίσω τα προβλήματά μου,διαβάζοντας και αναλύοντας τα όσα γράφω.

My Weird World

Νιώθω ότι βρίσκομαι στο λάθος μέρος.Με τους λάθος ανθρώπους και τις λάθος συνθήκες.Νιώθω μόνος.Είμαι συνέχεια με κόσμο όμως νιώθω μόνος.Δεν είμαι ο εαυτός μου,ζω σε ένα παράλληλο κόσμο.Δε με ενδιαφέρουν συνηθισμένα πράγματα,νιώθω διαφορετικός.

Η συναναστροφή με ανθρώπους μοιάζει περίπλοκη.Δεν ξέρω πως να φερθώ.Συνήθως απλά μιμούμαι ότι βλέπω από τον περίγυρο.Αν ήμουν πραγματικά ο εαυτός μου θα ήμουν κοινωνικά αποκλεισμένος και στιγματισμένος.Είμαι κοινωνικό άτομο.Μου αρέσει η συναναστροφή.Απλώς δε το χω.Είναι λες και έχω έλλειψη κοινωνικών δεξιοτήτων.

Όλοι ξέρουν τι είναι καλύτερο για μένα,εκτός από μένα απ ότι φαίνεται.Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα κοινωνικός αν και θα ήθελα νομίζω.Από παιδί ήμουν αλλόκοτος.Ποτέ δε φανταζόμουν ότι στα 17 μου θα προτιμώ τη μοναξιά από το να συναναστρέφομαι με κόσμο.Πάντα ήταν κάτι δύσκολο για μένα εξάλλου.Ποτέ δεν ένιωσα χαλαρός.Ακόμα άβολα νιώθω.Με ελάχιστα άτομα,μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού τυχαίνει να νιώσω χαλαρός και να μην είμαι σχετικά αγχωμένος.

Γενικότερα καθημερινά πράγματα όπως το να περάσω ένα δρόμο,να κοιτάξω κάποιον στα μάτια και να πω γειά ή το να επικοινωνήσω γενικότερα μου φαίνονται περίπλοκα.Αμήχανα.Δεν αναφέρομαι καν δε, στο να μπω σε συγκοινωνία που έχει τύχει να βρίσκομαι στα πρόθυρα κρίσης πανικού.Ή το να πάω στο φούρνο να αγοράσω ψωμί,ή στο κομμωτήριο.Κάποτε πίστευα ότι είναι η έλλειψη αυτοπεποίθησης,τελικά το ξεπέρασα αυτό.Είναι σαν να έχω έλλειψη κοινωνικών δεξιοτήτων.

Γιατί η επικοινωνία,κάτι τόσο όμορφο και καθημερινό να είναι μια διαδικασία επίπονη για μένα;Το έχω συνηθίσει πλέον και περνάει απαρατήρητο στον εαυτό μου.Αν κάτσω όμως και παρατηρήσω τις κινήσεις μου και τα αισθήματά μου,το καταλαβαίνω.Έχω βρει τρόπους να καλμάρω τον εαυτό μου όταν βρίσκομαι σε χώρους με πολλά άτομα και τουλάχιστον να κρύβω την αμηχανία.Οι επιπτώσεις όμως του θέματος αυτού είναι εμφανείς,σε μένα τουλάχιστον.Μελαγχολία...συνέχεια.Και προσπαθώ να είμαι καλά,είμαι όμως μόνος.

Πέρα απ' αυτό λόγω της διαφορετικότητας που νιώθω, τελευταία με κατακλύζει ένας σνομπισμός προς τους πάντες.Δε θα με καταλάβουν,το ξέρω.Δε σκέφτονται όπως εγώ...βρισκόμαστε σε τελείως διαφορετικές κατευθύνσεις.Ποιός ο λόγος λοιπόν;Άυτά με κάνουν αντικοινωνικό.Επί της ουσίας αντικοινωνικό,  και μόνο,αν και συνεχώς συναναστρέφομαι με κόσμο.
Θέλω να βγαίνω βόλτες,πλήττω συνέχεια στο σπίτι.Αλλά και πάλι με ποιόν να βγώ;Να κάνω τι;Να προσποιούμαι και πάλι;Να μιλάω για θέματα που δε με ενδιαφέρουν;Προσπαθώ να προσαρμοστώ,δε μπορώ.Όσο και να θέλω να ταιριάξω απλά δε μπορώ να αλλάξω το τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το κεφάλι μου.

Περπατάω ανάμεσα στους ανθρώπους και έχω την εντύπωση ότι είμαι από άλλο πλανήτη.Τι κάνω εδώ;Τι θα κάνω από δω και πέρα;Πως θα τα βγάλω πέρα με όλους αυτούς;Πόσο εύχομαι να μπορούσα να γνωρίσω κόσμο με παρόμοια προβλήματα.Ίσως με καταλάβαιναν κάπως.

Μάλιστα αυτή η απελπισμένη προσπάθεια με έκανε να ψάξω για τη κατάσταση μου...τι πήγε λάθος και είμαι έτσι;Έπεσα πάνω σε μια αναπτυξιακή διαταραχή,στο αυτιστικό φάσμα,σύνδρομο Ασπεργκερ το όνομά της.Η αλήθεια είναι ότι είμαι στο κόσμο μου.Ώρες ώρες μου θυμίζω παιδί με αυτισμό.Πόσο μάλλον το άσπεργκερ,που συνδυάζει και τη φυσιολογική ζωή.

Διαβάζοντας κατάλαβα ότι το άσπεργκερ αναφέρεται σε ανθρώπους με κοινωνικά προβλήματα,που βρίσκουν επίπονη τη συναναστροφή με την υπόλοιπη ανθρωπότητα,που τους λείπουν κοινωνικές δεξιότητες.Σπινθήρισε μέσα μου κάτι.Μπορεί να βρήκα την αιτία των προβλημάτων και των πλεονεκτημάτων μου.Πόσο θα με ανακούφιζε να μπορούσα να ενταχτώ σε μια ομάδα και να μιλήσω με άτομα που θα καταλαβαίνουν τι τους λέω όταν τους πω ότι νιώθω άβολα όταν κοιτάω στα μάτια,πλησιάζω κόσμο κ.λπ.

Είναι η πρωτόγονη ανάγκη μας να εντασσόμαστε σε ευρύτερα σύνολα.Αυτό με ωθεί.Θα ήθελα πολύ να μη με ενδιαφέρει...και να μπορώ να τα βγάλω πέρα μόνος μου.Το δοκίμασα,το αποτέλεσμα είναι να πέφτω σε κατάθλιψη.Έχουμε ανάγκη από ανθρώπους γύρω μας,αυτό είναι αδιαμφισβήτητο.Εγώ δεν εχω τα κατάλληλα άτομα.Είμαι απ' ότι φαίνεται τόσο διαφορετικός για να τα βρώ.

The Beginning.

Oνομάζομαι Ηλίας.Δημιούργησα αυτό τον ιστότοπο για να το χρησιμοποιώ περίπου ως ημερολόγιο όπου θα σημειώνω συναισθήματα,απόψεις και εντυπώσεις πάνω σε διάφορα θέματα και την καθημερινότητά μου.

Το χρειάζομαι κυρίως για συναισθηματική εκτόνωση μιας και έχω τη τάση να εκφράζομαι και να ξεσπάω γράφοντας το πως νιώθω και αναλύοντας τα αισθήματά μου.Μπορεί δηλαδή να χαρακτηριστεί ημερολόγιο.Μιας και οι επαφές μου είναι πολύ περιορισμένες και ως άνθρωπος έχω την ανάγκη για επικοινωνία το blog είναι δημόσιο ώστε να ικανοποιώ στοιχειωδώς την ανάγκη μου για επικοινωνία με τον κόσμο.

Η αλήθεια είναι πως αν είχα κάποιο άτομο να μιλήσω και να με ακούσει,γενικότερα αν είχα κάποιον να επικοινωνήσω πιστεύω δε θα είχα την ανάγκη για κάτι τέτοιο,μιας και όμως είμαι ένας αλλόκοτος άνθρωπος,που δυσκολεύεται στη καθημερινή κοινωνική συναναστροφή αυτό το blog πιστεύω θα με βοηθήσει αρκετά στο να εκφράζομαι και να καλύπτω εν μέρει το κοινωνικό "κενό".

Δε θα γράψω παραπάνω για μένα,εξάλλου από τα κείμενα η προσωπικότητά μου θα είναι εμφανής στο δημοσίως.Και να πω την αλήθεια δε με νοιάζει ποιος και αν θα το διαβάσει,όπως είπα κυρίως εξυπηρετεί την ανάγκη μου για συναναστροφή,πλαστή παρ' όλα αυτά νομίζω.