Τρίτη 11 Μαρτίου 2014

Personal Statement (Physics)

Cosmos: How can such a simple word contain so much magnitude, elegance and mystery? As far as I can remember I have been a curious child, in a constant quest to discover the function and the origin of the universe. My enthusiasm in wondering led me to delve into cosmology, which has had a significant influence on my life progress. My interest in Physics and Math upsurged at high school, where I met more complex concepts and finally, curiosity turned into passion. Given the above, physics is something more than an academic endeavor or a career path for me. It is a profound need to understand in depth the role of, and reason for existence. The pursuit of understanding the Cosmos has become a life goal.

 Much of my free time is occupied by science. I participated in a three day Physics event held in Athens by the "Greek Physics Union" where eminent scientists organized lectures and interactive lab sessions. We were also linked to the CERN institute via internet. I gained some great knowledge there and I appreciated what it is like to be a scientist. I also participated in the Researchers' Night 2013 event held in Democritos Research Center, where -among other things, I saw the latest innovations in scientific research in my country and visited the biggest particle accelerator in Greece, learned how it functions and what experiments are conducted there. I was also able to observe through telescopes some star clusters and learn some interesting things about them. It was a wonderful experience and I learned many new things. I was also amazed by my visit to the National Observatory of Athens.

 I am fascinated as well, by attending lectures, reading books and watching documentaries on a wide variety of scientific topics. Some of my favorite books are "A Briefer History of Time", "The Universe in a Nutshell" and "Chaos: Making a New Science" to name a few. What intrigued me most was the vast gap between reality described by Quantum Electrodynamics and M-theory, and the universe we can experience daily. The strange properties of wave-particles, the peculiar nature of multidimensional curved space time and some chaotic phenomena have had a significant impact on the way I experience the world. My favorite documentary is the 'Through the Wormhole' series, though the ideas presented are difficult concepts to fully understand. The TED event "Stephen Hawking: Questioning the Universe", also played a significant role in my path decision. I enjoy keeping up with the latest scientific innovations and breakthroughs through a variety of websites and Facebook pages.

  I did summer work, where I was an employee at a cafe for two months. I learned how to be consistent in my life and the importance of teamwork. I have also gone to Asimakopoulou summer camp three times, where I learned how to live away from my home and my family, and to adapt to different environments with lots of new people. As for sports, I played basketball for four years and now I am planning to become a Les Mills class fitness instructor.


 Michio Kaku, one of the contributors to string theory and presenter of many favorite documentaries such as "A vision for the future" and "Sci Fi Science", is an inspiration for me. Regarding my career in physics, my objectives are to complete a Master's degree in Physics and then proceed to a Ph.D. Then I would like to continue with research at an institute or a University, and have a career with it. I would be more than pleased if I could somehow contribute to the scientific progress and the comprehension of the cosmos. I wish to study at a university with high quality of education, as it will be the foundation for my career. Lastly, I would like to quote something Neils Bohr said, which I have embraced: "Not only is the universe stranger than we think, it is stranger than we can think."

Κυριακή 9 Μαρτίου 2014

Ένα βραδινό ξεσκάτισμα.

Μια μάζα κόκκαλα και κρεάς. Μια μάζα κόκκαλα και κρέας με ένα γλιτσερό πράγμα στη κορυφή. Το γλιτσερό πράγμα... τόσο μυστήριο, τόσο σοκαριστικό.

Ένα κομμάτι κρέας, όπως όλα τ' άλλα, διαφορετικό από τα αλλα κρέατα στο βαθμό που σου επιτρέπει ένα ελάχιστο ποσοτό μοναδικότητας στη ποσότητα της πληροφορίας που σε ορίζει. Κράτα τη "πληροφορία", παίζει σημαντικό ρόλο.

Μια μάζα από κόκκαλα και κρέας, που κινείται και αναπνέει με αποκλειστικό σκοπό την εξυπηρέτηση της πληροφορίας ώστε αυτή να διατηρηθεί στο χρόνο, καθώς αυτός εξελίσσεται. Ένας δούλος της πληροφορίας, ένα μέσο ώστε η ίδια να εξαπλωθεί, να παραμείνει διαχρονική.

Κάπως έτσι, εσύ σήμερα διαβάζεις τις παπαρολογίες μου. Είσαι το προϊόν της πληροφορίας ώστε αυτή να εξασφαλίσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το να συνεχίσει να υπάρχει. Η πληροφορία συνεχώς εμπλουτίζεται με νέες πληροφορίες, αποκτά όλο και περισσότερη πολυπλοκότητα, πάντα για να ενισχύσει της πιθανότητες να υπάρχει.

Είσαι και είμαι η προσπάθεια της πρώτης εκείνης  πληροφορίας να υπάρχει για πάντα. Δε ξέρω γιατί και πώς άλλα κάπως η πληροφορία δημιουργήθηκε και από τότε κάνει τα πάντα για να ακολουθεί το βέλος του χρόνου. Ποιό το νόημα; Τι είναι η πληροφορία;

Άμμεσα μπορείς να τη συναντήσεις σαν το DNA - RNA. Τι είναι η πληροφορία όμως; Μάλλον είναι αυτό που ονομάζω ζωή. Ζωή για εμένα είναι αυτό το κάτι που πυροδότησε, ή έδωσε το έναυσμα για τη δημιουργία της πληροφορίας. Είναι αυτό το κάτι η ζωή που υπάρχει μέσα σε κάθετί έμβυο και θέλει να βρίσκεται εκεί για πάντα. Αυτό το κάτι που δημιούργησε τη πληροφορία και υπάρχει μέσα της, είναι ο πατέρας σου, ο πατέρας μου. Ο πατέρας του έμβυου.

Και γιατί αυτό το κάτι να έχει ανάγκη τη πληροφορία για να εξαπλωθεί και να μείνει στο χρόνο; Γιατί πρέπει να υπάρχει μέσα από αυτήν; Με άλλα λόγια, γιατί δημιουργήθηκε εξ αρχής πληροφορία; Ποιό το νόημα στο να ξεκινήσει όλο αυτό;

Και τι είναι αυτό το κάτι; Ωω, μα όσο και να σκεφτώ αυτό το ερώτημα θα μείνει μάλλον αναπάντητο. Κάποιοι το λένε θεό. Εγώ προτιμώ να μην έχω ιδέα τι είναι αυτό το κάτι. Προτιμώ να μην έχω ιδέα τι είμαι εγώ, μου μοιάζει ασφαλέστερο συμπέρασμα. Ίσως τελικά το κάτι να είναι τίποτα απολύτως. Να μην υπάρχει κάτι. Να είναι απλά η πληροφορία. Έτσι αυθαίρετα.

Αυτό το κάτι -αν υπάρχει-, μέσω της πληροφορίας, δημιούργησε το τελειότερο γνωστό σ' εμάς μέσο για να συνεχίσει να υπάρχει: Εμάς.

Έχουμε αυτή τη γλιτσερή μαλακία εκεί πάνω, όπως πολλοί έμβυοι οργανισμοί. Η δικιά μας γλιτσερή μαλακία όμως διαφέρει. Η δικιά μας γλιτσερή μαλακία φαίνεται να ανέπτυξε μια μοναδική, αντιφατική και περίεργη ιδιότητα. Αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξη, κάνουμε επιστήμη, έχουμε την ικανότητα να ταξιδέψουμε στο παρελθόν και το μέλλον, μα το σημαντικότερο απ' όλα είναι ένα. Έχουμε την ικανότητα να αναρωτιόμαστε ποιοί είμαστε, τι κάνουμε. Είναι η περιέργεια η αυτογνωσία... είναι η Συνείδηση.

Η συνείδηση, το προϊόν, ή ίσως και υπο-προϊόν της πληροφορίας φαίνεται να αμφισβητεί αυτό που συμβαίνει. Φαίνεται να αμφισβητεί τη μανία της πληροφορίας, ή του κάτι να υπάρχει. Αναρωτιέται, γιατί να υπάρχει; Τι είναι όλο αυτό; Υπάρχει νόημα; Γιατί να υπάρχει συνείδηση;

Τελικά η συνείδηση είνα ένα άλλο κάτι που αντιλαμβάνεται αυτό που υπάρχει, την πραγματικότητα, η μήπως οχι;


Είναι όλα τόσο μπερδεμένα. Δεν είμαι σίγουρος αν όσο εμβαθύνω στις σκέψεις μου ξεδιαλύνω τα πράγματα ή το χάος επεκτείνεται. Μάλλον το τελευταίο συμβαίνει.

Κυριακή 2 Μαρτίου 2014

2 Μαρτίου 2014

Ο καθένας δίνει το δικό του νόημα σε αυτόν τον φαινομενικά ανούσιο και αέναο κύκλο της ζωής. Το νόημα που δίνω εγώ στη ζωή μου είναι η εξερεύνηση και αποκάλυψη της αλήθειας όσον αφορά την ύπαρξη.

Ζω, είμαι μια ενσυνείδητη μάζα ύλης. Με σχετική ασφάλεια δηλώνω πως υπάρχω, πως είμαι μέρος ενός "κάτι". Σκοπός της ζωής μου λοιπόν είναι να καταλάβω ποιός είμαι, που είμαι και τι κάνω εδώ.

Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως δε ζω ισορροπημένα, ως ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Είτε το θέλω είτε οχι έχω ανάγκες. Βιολογικές, κοινωνικές... ανθρώπινες ανάγκες. Ο εγκέφαλός μου, η συνείδησή μου εξαρτάται από το πόσο ευχαριστημένος είναι ο άνθρωπος και το σώμα του στον οποίο φιλοξενείται η συνείδησή μου. Συνεπώς, οφείλω να ζω ισορροπημένα και "ανθρώπινα" γιατί έτσι μπορώ και συνεχίζω να σκέφτομαι.

Ερωτεύομαι, φέρομαι ανώριμα, έχω προσωπικότητα, διασκεδάζω, ακούω μουσική. Πολλές φορές ξεφεύγω κιόλας, σχεδόν επίτηδες αφήνω πίσω το βάρος του να βλέπω καθαρά και ζω όπως όλοι. Έτσι οφείλω να κάνω. Έτσι είμαι ισορροπημένος και θεωρώ πως δεν είναι λάθος αυτό.

Εξ' άλλου, για κάποιο λόγο η συνείδηση φαίνεται να είναι κάτι τόσο παράδοξο. Είναι ένα υποπροϊόν -μάλλον- της εξελικτικής διαδικασίας. Ένα υποπροϊόν της ανάγκης της πληροφορίας να διαιωνιστεί.

Δακρύζω... σκέφτομαι και δακρύζω. Είναι απίστευτη αποκάλυψη.
Χώρος, χρόνος, πληροφορία, ύλη, ενέργεια... τί είναι όλα αυτά;
Ποιά είναι η φύση της πραγματικότητας;
Πολυσύμπαν, Θεωρία Μ, Απειρότητα.
Μέσα σε όλες αυτές τις έννοιες και ιδέες, έρχεται ο άνθρωπος, η ζωή. Μοιάζει να μη κολλάει, δεν υπάρχει συνοχή. Τι είναι η ζωή; Φαίνεται να είναι η αγωνιώδης προσπάθεια της πληροφορίας να εκαπλωθεί. Να κρατήσει στο χρόνο. Χρόνος; Ανάθεμα κι αν καταλαβαίνω τι είναι κι αυτό.

Παράδοξότητα, πολυπλοκότητα, Μαγεία, Ομορφιά.

Φαίνεται πως η συνείδηση είναι με κάποιο τρόπο συνδεδεμένη με την ύπαρξη. Η συνείδηση μπορεί και αντιλαμβάνεται, μπορεί και προσεγκίζει την αλήθεια -αν υπάρχει τέτοιο πράγμα- .
Και τι είναι συνείδηση; Η αυτογνωσία της ύπαρξης για τον εαυτό της; Ποιό το νόημα; Όσο περισσότερο σκέφτομαι τόσο μοιάζει όλο αυτό να μην έχει νόημα, συνοχή. Ίσως δεν είμαι ικανός να το δω ακόμη.
Με εξιτάρει απίστευα όλο αυτό. Θέλω να ξεδιαλύνω το μυστήριο της ύπαρξης, να κατανοήσω τα πάντα, να έχω τις απαντήσεις σε όλα τα γιατί.

Η περιέργεια...Ω ναι, η περιέργεια είναι η κινητήρια δύναμη της ζωής μου.

Δεν είμαι έξυπνος, ούτε ιδιαίτερος. Δε διαφέρω σε τίποτα από το μέσο άνθρωπο. Είμαι απλά παθιασμένα περίεργος. 

Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2014

10 ψέμματα που πρέπει να πάψουμε να λέμε στον εαυτό μας.

Το μυαλό μας παίζει ύπουλα παιχνίδια και τις περισσότερες φορές, η τυφλή εμπιστοσύνη που έχουμε στον εαυτό μας, μας κάνει να μην βλέπουμε το λάθος στο οποίο ο ίδιος μας εκθέτει. Ο φόβος, ο πανικός, οι εδραιωμένες συνήθειες και αντιλήψεις είναι οι χειρότεροι σύμβουλοι στην προσωπική μας εξέλιξη και πρόοδο και αξίζει ο καθένας να αφιερώσει λίγο χρόνο για να «δει» την πραγματική αλήθεια πίσω από τα ψέμματα που αραδιάζουμε οι ίδιοι στον εαυτό μας και όχι μόνο μας κρατάνε πίσω, αλλά μας σπρώχνουν προς τελείως λάθος κατευθύνσεις.Κάθε φορά λοιπόν, που θα είστε έτοιμοι να πάρετε την «κατηφόρα» θυμηθείτε σε πόσες λάθος αντιλήψεις στηρίζεται η διάθεσή σας και κάντε στροφή 180ο για την «ανηφόρα»...

1. «Είσαι όλα όσα σκέφτεσαι και νιώθεις»
Δεν είμαστε οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας και τη στιγμή που θα το πιστέψουμε αυτό θα κάνουμε το μεγαλύτερο κακό στον εαυτό μας. Οι κακές σκέψεις που κάνουμε όταν είμαστε πεσμένοι ψυχολογικά και η ζήλεια που νιώθουμε όταν βλέπουμε την νυν του πρώην, δεν μας κάνουν ούτε κακούς ούτε και ζηλόφθονες. Οι σκέψεις φεύγουν και τα συναισθήματα είναι παροδικά και δεν αποδεικνύουν τίποτα για τον πραγματικό μας χαρακτήρα.

2. «Δεν αξίζει το ρίσκο»
Οι περισσότεροι αναζητούμε την ασφάλεια στη ζωή μας, αλλά το μεγαλύτερο ψέμα είναι η πεποίθηση ότι θα τη βρούμε. Το μόνο σίγουρο στη ζωή είναι οι αλλαγές που πρόκειται να συμβούν και το αποτέλεσμα της κάθε πράξης μας, όσο σίγουροι και να είμαστε για την επιλογή μας, θα είναι πάντα αβέβαιο. Το μόνο πράγμα για το οποίο πρέπει να είστε σίγουροι είναι πως η μοναδική προτεραιότητά σας πρέπει να είναι και πάντα θα είναι ο εαυτός σας και κανείς άλλος.

3. «Η υλική ευτυχία»
Το ότι δεν αγοράζεται η ευτυχία το γνωρίζουν καλά, όσοι έχουν και όσοι δεν έχουν πλούτη. Το να επιμένετε εσείς σε αυτό, ακόμα και αν είστε από τους πρώτους, δεν σας κάνει ευτυχισμένο, αν σας λείπουν πράγματα όπως η αληθινή αγάπη, το ξεκαρδιστικό γέλιο, ο αυθορμητισμός της στιγμής, η ευγνωμοσύνη για το καλό που σας δόθηκε και η συντροφικότητα των φίλων. Αλλά κάτι μου λέει, πως δεν είστε από τους πρώτους και το ότι σε αυτό το γεγονός (ότι δεν είστε πλούσιοι δηλαδή) αποδίδετε τη μελαγχολία σας, είναι το μεγαλύτερο λάθος που μπορείτε να κάνετε.

4. «Είσαι χοντρός, άσχημος και βλάκας»
Πάντα θα υπάρχει κάποιος εξυπνότερος, λίγο πιο αστείος και ελαφρώς πιο επιτυχημένος από εσάς αλλά δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου. Η παγίδα των συγκρίσεων είναι η χειρότερη από όλες, όχι επειδή μπορεί να μην έχει καλά αποτελέσματα αλλά επειδή πέφτουμε μόνοι μας μέσα σε αυτή. Ο καθένας έχει τις δικές του χάρες και αυτός ο όμορφος και καλλίγραμμος γείτονας είναι πολύ πιθανό να ροχαλίζει σαν τρένο και να μη μπορεί να σταυρώσει γυναίκα στο πλάι του. Εσείς όμως....

5. «Είσαι το θύμα της ζωής»
Το ευκολότερο πράγμα στη ζωή είναι η θυματοποίηση και η απόδοση ευθυνών μονίμως στους άλλους και ποτέ στον εαυτό μας. Κανένα «θύμα» όμως δεν γνωρίζει την ικανοποίηση που νιώθει εκείνος που αναγνωρίζει τα λάθη του και μαθαίνει από αυτά, αναλαμβάνει τις ευθύνες του και εξελίσσεται κάθε μέρα και περισσότερο μέσα από τις εμπειρίες του. Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή μας είμαστε εμείς, όσο και αν κάποιοι επιμένουν σθεναρά για το αντίθετο.

6. «Δεν χρειάζομαι τους φίλους»
Θα είναι πολλές οι φορές που οι συνθήκες και οι προτεραιότητες της ζωής θα σας έχουν απομακρύνει από τους φίλους σας αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τους έχετε ή δεν σας έχουν εκείνοι ανάγκη. Οι φίλοι, όσο και αν ισχυρίζεστε ότι μπορείτε και χωρίς αυτούς, σας κάνουν καλό σε πολλά επίπεδα. Με τους φίλους πολλαπλασιάζετε τη χαρά και μοιράζετε τη λύπη, καταπολεμάτε τη μοναξιά και είναι εκείνοι που θα σας κάνουν να ξεχάσετε τα προβλήματα σας όταν ο πανικός μοιάζει ο μοναδικός σας σύντροφος.

7. «Το παρελθόν καθορίζει το μέλλον μας»
Μην γίνετε σαν την χήρα στο απέναντι διαμέρισμα που ζεί μόνο με τις αναμνήσεις του πεθαμένου συζύγου της και μιας ζωής που πέρασε και χάθηκε. Το παρελθόν ανήκει στο παρελθόν και τα παλιά μας λάθη δεν μας καθορίζουν, αλλά μόνο μας διδάσκουν. Οι λάθος επιλογές του παρελθόντος θα γίνουν σωστές αποφάσεις του μέλλοντος μόνο αν εμείς το θελήσουμε.

8. «Είμαστε μόνοι»
Κάθε φορά που έχει πέσει η διάθεσή σας και νιώθετε πιο μόνοι και από μόνοι, θυμηθείτε ότι δεν είστε (μόνοι). Ακόμα και αν δεν βλέπετε τη σύνδεσή σας με όλους όσοι νιώθουν το ίδιο άσχημα με εσάς, γιατί σίγουρα υπάρχουν πολλοί άλλοι στην ίδια κατάσταση με εσάς εκεί έξω, αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει αυτή η σύνδεση. Όσο και αν επιμένετε για το αντίθετο, δεν είμαστε μόνοι, ώστε να έχετε το δικαίωμα να χρησιμοποιείτε το χαρτί της μοναξιάς, κάθε φορά που δεν μπορείτε να αντιμετωπίσετε τους προσωπικούς σας δαίμονες.

9. «Στόχευε πάντα στην τελειότητα»
Ο στόχος για το καλύτερο δεν πρέπει να γίνει εμμονή για το τέλειο. Η τελειομανία φέρνει μαζί της το άγχος, την απαισιοδοξία, την ενοχή και συχνά την απογοήτευση. Μην ξεχνάτε πως τα λάθη είναι ανθρώπινα, να μην παίρνετε τον εαυτό σας και τόσο σοβαρά και ότι κανείς δεν είναι τέλειος.

10. «Να είσαι σε επαγρύπνηση για ό,τι σου συμβαίνει»
Οι έννοιες, τα άγχη και τα δυσεπίλητα προβλήματα της καθημερινότητας δεν έχουν τελειωμό και αυτός είναι ένας από τους παγκόσμιους κανόνες της ανθρώπινης φύσης. Μην περιμένετε λοιπόν να αλλάξει αυτή τη συνθήκη, αλλά μην θεωρείτε και συνέπεια αυτού πως δεν θα βρείτε ποτέ τη γαλήνη. Η γαλήνη και η ηρεμία της ψυχής, για την ακρίβεια, είναι ήδη εδώ, απλά δεν την βλέπουμε. Κάντε ένα πείραμα με τον εαυτό σας και αντιμετωπίστε μια κατάσταση με διαφορετικό τρόπο, από αυτόν που συνηθίζατε μέχρι τώρα και ίσως η λύση που ψάχνατε να ήταν ακριβώς αυτή η διαφορετική οπτική γωνία. Καμία σωστή απόφαση δεν πάρθηκε ποτέ υπό το πρίσμα του άγχους και του πανικού.

Τρίτη 11 Φεβρουαρίου 2014

Κι αν τελικά η νοημοσύνη αποτελεί εξελικτικό μειονέκτημα;

Κι αν τελικά η νοημοσύνη είναι εξελικτικό μειονέκτημα;
Επεξεργαζόμουν καιρό αυτή την ιδέα στο κεφάλι μου. Αν τελικά, όσο πιο έξυπνος γίνεται κάποιος, τόσο περισσότερο τείνει να αποστραφεί της ανθρώπινης υπόστασής του;

Τείνω να πιστέψω πως τελικά η συνείδηση αποτελεί υποπροϊόν της εξελικτικής διαδικασίας. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος εξελίχθηκε με τρόπο τέτοιο ώστε να κατέχει τη μέγιστη προσαρμοστική ικανότητα με αποτέλεσμα να ανταπεξέρχεται στις αντιξωότητες του φυσικού του περιβάλλοντος. Αυτό σημαίνει ότι ανέπτυξε νοητικές ικανότητες οι οποίες του επέτρεψαν να λύνει προβλήματα, να είναι δημιουργικός να έχει την ικανότητα να φαντάζεται και να εξάγει συμπεράσματα από τη σκέψη καθώς και πολλά άλλα πλεονεκτήματα.

Φαίνεται όμως τελικά πως μαζί με το εξελικτικό πλεονέκτημα που απέκτησε ο Homo Sapiens, κληρονόμησε από τη θεία φύση τη συνείδηση· και κάπου εδώ ξεκινάει το παράδοξο.

Έχω αναπτύξει θεωρία στο κεφάλι μου. Για τον "Άνθρωπο" και τον "ανθρωπάκο" που κρύβουμε όλοι μέσα μας. Τη διτή φύση της προσωπικότητας κάθε ανθρώπου. Τη διαρκή μάχη μεταξύ ενστίκτων και συνείδησης.

Η συνείδηση λοιπόν φαίνεται να "αποστασιοποιείται" και να απέχει από το τρίπτυχο που απαντάται στη φύση: Γέννηση, Αναπαραγωγή, Θάνατος.
[Έρευνα στο LSE University κατέληξε πως νοημοσύνη και μητρικό ένστικτο έχουν αντιστρόφως ανάλογη σχέση (παραπομπή:  Satoshi Kanazawa, LSE, Intelligence paradox)]

Το παράδοξο λοιπόν: Ο άνθρωπος, μια (φαινομενικά τουλάχιστον) αναπαραγωγική, βιολογική
μηχανή, όπως κάθε ζωντανός ή σχεδόν ζωντανός (ιός) οργανισμός φαίνεται να έφτασε στο σημείο να αναρωτηθεί: "Γιατί;". Ο άνθρωπος, αναγνώρησε τη ματαιότητα της ύπαρξης όπως αυτή παρουσιάζεται μέσα από το γνωστικό και εμπειρικό του υπόβαθρο και απαρνήθηκε το ρόλο του ως μαριονέτα στην ανούσια αυτή παράσταση που ονομάζουμε ζωή.

Η ίδια η φύση, η οποία μας "δώρησε" τη νόηση, τώρα τίθεται υπό αμφισβήτηση λόγω αυτής. Το εξελικτικό εκείνο πλεονέκτημα το οποίο μας εξασφάλισε υπεροχή, τώρα -δυνητικά- απειλεί την ίδια μας την ύπαρξη.

Προσωπικά είμαι ευγνώμων που έχω συνείδηση. Συνειδητοποιώ ότι όλα είναι τόσο ανούσια· και αν υπάρχει κάτι που πραγματικά έχει ουσία, αυτό θα είναι η συνείδηση, ή τέλος πάντων αυτό το ουσιώδες "κάτι" θα περιέχει μέσα του τη συνείδηση.

Μου μοιάζει τόσο περίεργο που είμαι άνθρωπος. Τι είμαι; Ένα κομμάτι κρέας με ικανότητα νόησης. Μια σωρός με ημερομηνία λήξης (θάνατος) που περιφέρεται και ψάχνει τροφή (επιβίωση) και ηδονή (αναπαραγωγή). Αυτά τουλάχιστον είναι ο "ανθρωπάκος", το μέρος μου που αποτελεί το ζώο που κρύβω μέσα μου. Ο "Άνθρωπος", το άλλο μέρος μου, είναι κάτι άλλο, αυτό το  ανεξήγητο, το περίεργο, το ακατανόητο... το μαγικό.



Παρ' όλα αυτά, παραμένω άνθρωπος. Δέσμιος της υλικής μου υπόστασης και των ενστίκτων μου. Αυτό σημαίνει πως αν θέλω να ευδαιμονίσω στη ζωή, θα πρέπει να βρίσκομαι σε μια ισορροπία. Σε μια ισορροπία μεταξύ του "ανθρωπάκου" και του "Ανθρώπου", με προτεραιότητα τον "Άνθρωπο".

Σάββατο 8 Φεβρουαρίου 2014

8 Φεβρουαρίου 2014

...και τελικά, φτάνω στο σημείο να πω: "Είναι καλύτερα έτσι". Όσες φορές και να γονάτισα, όσες φορές και να έπεσα ξέρω ότι με έκαναν αυτό που είμαι σήμερα και είμαι περήφανος γι' αυτό. Όλοι τρώμε χαστούκια απ' τη ζωή, ο καθένας έχει μια δικιά του ιστορία να αφηγηθεί. Άλλες ιστορίες έχουν τη μορφή παραμυθιού, άλλες ενός βαρετού μυθιστορήματος, άλλες ενός εφιάλτη, μιας ταινίας τρόμου. Αυτές οι ιστορίες διαμορφώνουν το ποιοί είμαστε. Είναι στο χέρι σου να αξιοποιήσεις και να πάρεις τα καλύτερα διδάγματα από την ιστορία σου ή να αφήσεις τις καταστάσεις να σε καταστρέψουν και να καθορίσουν το ποιός είσαι.

Μα τελικά, είναι καλύτερα έτσι. Σε καμία περίπτωση δε θα ξαναβίωνα καταστάσεις του παρελθόντος που σημάδεψαν τη ζωή μου, μα δε μετανιώνω γι αυτές. Είμαι ευγνώμων πλέον και νιώθω ότι κατάφερα να χρησιμοποιήσω τη τραγικότητα και σκληρότητα των όσων συνέβησαν για να διδαχτώ. Όλα αυτά με έκαναν και με κάνουν αυτό που είμαι σήμερα. Δε ξέρω πως θα ήμουν χωρίς αυτές τις εμπειρίες. Ξέρω πάντως πως είμαι -σχετικά- ευχαριστημένος σε αυτό που έχω φτάσει να είμαι σήμερα. Σίγουρα έχω πολλές μαύρες σελίδες, σίγουρα μπορώ να γίνω καλύτερος, σίγουρα υπάρχω και σε καλύτερη έκδοση. Προσπαθώ όμως και είμαι ακόμα νέος, πολύ νέος. Έχω όλη τη ζωή μπροστά μου να καλλιεργησω και να κάνω το σπρο μέσα μου να ανθήσει.

Είμαι δυνατός, είμαι σίγουρος πλέον. Και είμαι δυνατός όχι επειδή δεν είμαι εύθραυστος, άλλα το αντίθετο. Ξέρω πλέον ότι ο,τι και να συμβεί, όσες φορές και να πέσω, θα ξανασηκωθώ πιο δυνατός και πιο έμπειρος από τα διδάγματα που πήρα λόγω της πτώσης. Ξέρω ότι είμαι δραστήριο άτομο και ο,τι και να συμβεί θα βρω τρόπο να σταθώ στα πόδια μου. Είμαι δυνατός γιατί αναγνωρίζω τις αδυναμίες μου. Ξέρω ότι είμαι άνθρωπος, εύθραυστος, έχω κι εγώ δαίμονες που με κυνηγούν, ανασφάλειες, αδύναμα σημεία. Δυνατός λοιπόν είναι εκείνος που αναγνωρίζει τα σημεία αυτά του ατόμου του και φροντίζει για την ευδαιμονία και την ισορροπία στη ζωή του.

Πλέον λοιπόν δε φοβάμαι. Πιστεύω σε εμένα. Ξέρω ότι θα βρώ το δρόμο. Είμαι χαμένος, ακόμα ψάχνω το μονοπάτι μου. Αγναντεύω όμως προς τη σωστή κατεύθυνση, θεωρώ. Έχω κάποιες βασικές αρχές στη ζωή μου, οι οποίες κατακτήθηκαν μετά από κόπο και πειραματισμό. Στη περίπτωσή μου δεν ισχύει το "η οικογένεια του μεταβίβασε καλές αρχές". Αμφισβητώ τα πάντα, ακόμα και τις αρχές. Οι πεποιθήσεις μου λοιπόν υπάρχουν και είναι προϊόν επεξεργασίας. Ξέρω το γιατί -ή μπορώ να το προσεγγίσω αν χρειαστεί- ώστε να υποστηρίξω το λόγο που συμπεριφέρομαι όπως συμπεριφέρομαι, τουλάχιστον στη πλειοψηφία των περιπτώσεων. 

Η ύπαρξη η ίδια, η ζωή, η συνείδηση... περίεργα που είναι όλα. Περίεργο που είναι να είσαι άνθρωπος, να ζεις. Τραγική ειρωνία. Δε ξέρουμε καν το νόημα, το σκοπό, μα ίσως έχει πλάκα. Μα ίσως κάτι υπάρχει, ή ίσως και όχι. 


Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 2014

5 Φεβρουαρίου 2014

Μιλούσα με τον αδερφό μου, προσπαθούσα να του εξηγήσω κάποια πράγματα για το τι είναι για μένα η ζωή. Προσπάθισα να τον προβλιματίσω, να τον κάνω να αναρωτηθεί ποιός είναι, τι κάνει και γιατί το κάνει. Πρώτη φορά έννισα ότι γνωρίζει η οικία Χωριανόπουλου το πραγματικό Ηλία.

Επίσης κατάλαβα ότι καθημερινά προσποιούμαι. Δε μιλάω ποτέ γι' αυτά, μόνο κάποιες φορές όταν με πνίγουν που τα γράφω στο blog μου. Στη καθημερινότητα είμαι ένα άλλο άτομο, ένα νορμάλ άτομο. Ένα ψέμα. Νιώθω ότι φοράω καθημερινά τη μάσκα μου και πάω στο σχολείο. Βλέπω όλα αυτά τα οποία μέσα μου έχω αναλύσει, κρίνει και επεξεργαστεί και δε μιλάω. Τα πνίγω μέσα στο κεφάλι μου.

Κάποιες φορές, όταν τύχει, ξεσπάω είτε σε μελαγχολία, είτε σε διαρκή αδιαθεσία, είτε γράφοντας... σκεπτόμενος όλα αυτά. Νομίζω ότι κανείς δε ξέρει ποιός πραγματικά είμαι. Μόνο αν κάτσω και μιλήσω νιώθω ότι μπορεί να με γνωρήσει πραγματικά ο άλλος. Η ίδια μου η οικογένεια δεν έχει ιδέα για το ποιός είμαι, το ξέρω, το βλέπω καθημερινά. Οι καθηγητές, οι συμμαθητές, δεν έχει κανείς ιδέα.


Κανείς εξ' άλλου δεν ενδιαφέρεται για όλα αυτά τα "abnormal" που με απασχολούν. Έχουμε μάθει να έχουμε σημαντικότερα πράγματα να ασχοληθούμε. Κι εγώ κάποιες φορές, έχω -τόσο καλά- καταπιέσει τον Ηλία μέσα μου που νιώθω ότι όλα είναι καλά. Δε με ενδιαφέρει τίποτα και νιώθω "φυσιολογικός". Ευτυχώς με τον ένα ή τον άλλο τρόπο επιστρέφω απότωμα στη πραγματική πλέον πραγματικότητα.

Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2014

20 συμβουλές στον 20χρονο εαυτό μου

Τι θα μου έλεγα αν μπορούσα να γυρίσω 10 χρόνια πίσω

1) Μη φοβάσαι να κάνεις λάθη. Μην έχεις το «σύνδρομο της καλής μαθήτριας». Η ζωή δεν είναι διαγώνισμα τριμήνου, είναι δεκάλεπτο απροειδοποίητο τεστάκι. Αυτοσχεδίασε και κάνε όσα περισσότερα λάθη μπορείς. Και να τα αγαπάς. Είναι αξιολάτρευτα.
2) Οι φίλοι σου είναι η οικογένειά σου. Φρόντισε να είναι μικρή και αγαπημένη. Όσο μεγαλώνεις, θα κάνεις σπανιότερα καινούριους φίλους. Γι’ αυτό μην αφήσεις να φύγουν από τη ζωή σου άνθρωποι που νοιάζεσαι χωρίς να παλέψεις. Το ξέρεις το γνωστό «ουδείς αναντικατάστατος»; Να το ξεχάσεις. Είναι μεγάλο ψέμα.
3) Να διαβάσεις πολλά καλά βιβλία και ακόμα περισσότερα κακά. Η έμπνευση κρύβεται σε περίεργα μέρη και το αντιπαράδειγμα θα σου είναι περισσότερο χρήσιμο από το παράδειγμα.
4) Μη χάνεις τόσο χρόνο προσπαθώντας να ξεπεράσεις ανθρώπους και καταστάσεις. Συνέχισε τη ζωή σου, κοίτα μπροστά και θα τα ξεπεράσεις όλα στην πορεία. Μην περιμένεις να κλείσουν όλες οι πληγές για να πάρεις μπρος και να συνεχίσεις, γιατί κάποιες πληγές δε θα κλείσουν ποτέ.
5) Κοίτα πόσο μπορείς να ταξιδέψεις ανάλογα με την οικονομική σου κατάσταση και ταξίδεψε το διπλάσιο. Δεν το κόβω να γίνεσαι πλούσια. Τα ταξίδια, όμως, θα σου μείνουν. Δε θα το μετανιώσεις. Στο υπόσχομαι.
n
6) Ξενύχτησε πολύ και δες την ανατολή όσες περισσότερες φορές γίνεται. Με αυτόν που γουστάρεις εκείνη τη στιγμή, με φίλους, μόνη.
7) Μην έλκεσαι από ανθρώπους με προβλήματα. Απόβαλε το «σύνδρομο της Μητέρας Τερέζας» γιατί δεν είναι δουλειά σου να φτιάξεις κανέναν άνθρωπο σπασμένο. Τουλάχιστον όχι μέχρι να φτιάξεις πρώτα τον εαυτό σου.
8) Μη μετανιώσεις ποτέ για τίποτα. Γιατί με το που θα το κάνεις, θα συμβεί ένα μαγικό και αυτό που είπες ότι μετάνιωσες θα το ακούσει και θα σε στοιχειώσει για πάντα. Αν σε βοηθάει να το θυμάσαι, να ακούς συχνά το "Non, je ne regrette rien" της Piaf. Α! Και να το τραγουδάς (ακόμα και παράφωνα).
9) Να πηγαίνεις πάντα στο κρεβάτι με ένα καλό βιβλίο ή με κάποιον που έχει διαβάσει τουλάχιστον ένα.
n
10) Να χορεύεις. Πολύ. Κάτι μου λέει πως θα ερωτευτείς το τάνγκο. Μια δοκιμή θα σε πείσει. ΥΓ. Αλλά μακριά από άντρα τανγκέρο.
n
11) Μην αφήσεις ποτέ κανέναν να σε κάνει να πιστέψεις πως είσαι συνηθισμένη.
12) Ερωτεύσου άφοβα και άσε να σε σπάσουν. Όχι, δε θα ξανακολλήσεις. Αλλά θα γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου.
13) Να είσαι πάντα με ανθρώπους που σε κάνουν να γελάς. (Το νευρικό γέλιο απαγορεύεται). Φρόντισε να κάνεις τις αντίστοιχες ρυτίδες γύρω από τα χείλη. Θα σε τσεκάρω.
14) Μείνε μακριά από ανθρώπους που κουτσομπολεύουν, από αυτούς που κάνουν πως τα ξέρουν όλα, από αυτούς που δε χωνεύουν τα άντερά τους και από άντρες Υδροχόους.
15) Δούλεψε σκληρά και μην αφήσεις να σου χαριστεί τίποτα. Μόνο έτσι θα σέβεσαι πάντα τον εαυτό σου. Και μην ζηλέψεις ποτέ αυτούς που παίρνουν κάτι χωρίς να το αξίζουν. Δεν είναι δική σου δουλειά το τι κάνουν οι άλλοι, βρε παιδάκι μου.
16) Να διεκδικείς ό,τι σου αξίζει. Κανείς δε θα σου δώσει τίποτα απλόχερα, αν δεν το ζητήσεις.
17) Μην είσαι ανυπόμονη. Η ζωή είναι σαν τηλεπαιχνίδι γνώσεων. Αν έχεις από την αρχή όλες τις απαντήσεις και δε χρειαστεί να το ψάξεις, βαριέσαι.
18) Πήγαινε και κανά γυμναστήριο, καλό μου. Με τόσες σοκολάτες που θα φας, πρέπει να κάνεις και κανά ποδήλατο.
19) Μάθε να λες στους ανθρώπους πώς αισθάνεσαι και τι σε πληγώνει πριν σκάσεις και εξαφανιστείς από προσώπου γης. Δε μπορούν να μυρίσουν τα νύχια τους και δε σκέφτονται όλοι οι άνθρωποι το ίδιο.
20) Μη φρικάρεις όταν φτάσεις 30. Αν κάνεις όλα τα παραπάνω, δε θα θεωρήσεις το χρόνο χαμένο.
ΥΓ. Σε αγαπάω και σε περιμένω

Της Λουκίας Μητσάκου

Παρασκευή 24 Ιανουαρίου 2014

24 Ιανουαρίου 2014

Από τα 15 μου νομίζω, από τότε που είδα πρώτη φορά αυτό και άλλα βίντεο, από τότε που άνοιξα τα μάτια μου και αντίκρυσα τη πραγματικότητα, από τότε, μέχρι και σήμερα -και μάλλον μέχρι την ημέρα που πεθάνω, αν πεθάνω- πονάω. Πονάω. Προσπαθώ να κρατηθώ και να πείσω τον εαυτό μου ότι όλα είναι καλά. Προσποιούμαι ότι όλα είναι καλά, εθελοτυφλώ απέναντι στη πραγματικότητα, επαναλαμβάνω συνεχώς στον εαυτό μου πόσο χαρούμενος είμαι. Μου υπενθυμίζω τους στόχους, τις φιλοδοξίες μου, τα όνειρά μου και προσπαθώ να αντλήσω δύναμη από αυτά.

Μέσα μου όμως ξέρω, μέσα μου γνωρίζω, καταλαβαίνω ότι ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι καλά. Όσο και να προσπαθώ ξέρω ότι ζω σε μια κατεστραμμένη, διευθαρμένη και τυφλή κοινωνία. Πονάω να βλέπω το ανθρώπινο είδος να αυτοκαταστρέφεται. Πονάω να βλέπω τον άνθρωπο να εφτελίζεται, να ζει αποπροσανατιλοσμένος και χαμένος. Πονάω να ξυπνάω κάθε πρωί σε αυτή τη κοινωνία.



Δε τα κατάφερε ο άνθρωπος, και αυτό με πληγώνει. Δε κατάφερε να τιθασεύσει το θηρίο μέσα του. Δε κατάφερε ο άνθρωπος να χρησιμοποιήσει το ύψιστο δώρο, τη νόηση για να κυριαρχήσει στη σάρκα, στο ζώο που κρύβει μέσα του. Αντίθετα, ο άνθρωπος έκανε κάτι πολύ άσχημο. Εκμεταλλέυτηκε τη νόηση, εκμεταλεύτηκε τη νόησή του για να γίνει ακόμα πιο μοχθηρός. Έγινε επικύνδηνος για τον ίδιο του τον εαυτό. Πλήρης αλλοτροίωση της έννοιας του πνεύματος.

Θλίβομαι. Θλίβομαι μα συνεχίζω να έχω πίστη στην ανθρωπότητα. Είμαι 17 άλλα νομίζω ότι ξέρω ποια είναι η λύση. Ναι, αυτό πρέπει να είναι, είμαι σίγουρος. Αν θέλουμε η κατάσταση να αλλάξει πρέπει να στοχεύσουμε στη νόηση, στην ικανότητα αυτή, που εν δυνάμει μπορεί να μεταμορφώσει το ζώο. Η παιδεία, εκεί πρέπει να εστιάσουμε. Πρέπει η πολιτεία να αναλάβει την ουσιαστική μόρφωση των παιδιών της. Η γενιά μας είναι χαμένη. Είμαστε διαυθαρμένοι, είμαστε μολυσμένοι, λυπάμαι.Πρέπει να φροντίσουμε οι νέες γενιές να μεγαλώσουν διαφορετικά, να έχουν σημαντικές ευκαιρίες να ανελιχθούν πνευματικά. Οι νέες γενιές θα αποτελούν 

Δευτέρα 20 Ιανουαρίου 2014

20 Iανουαρίου 2014 (Ποιός είμαι;)

...και φτάνουμε τελικά στο σημείο όπου η ανθρώπινη συνειδητότητα μπορεί να "τρέξει" σε ένα υπολογιστή.Φτάνει η στιγμή που κάθε άνθρωπος μπορεί να περάσει σε μια διαφορετική πραγματικότητα,μια εικονική πραγματικότητα.

Υπάρχουν ενδείξεις σήμερα,αναμένεται η απόδειξη των ισχυρισμών, ότι το σύμπαν και ο,τι το αποτελεί είναι πληροφορίες σε ένα δισδιάστατο χώρο σε μορφή παλώμενων χορδών από κάτι (αυτό το κάτι δεν ξέρω αν εγώ δεν έχω καταλάβει τι είναι ή γενικά δε ξέρουμε).

Αυτό το οποίο θέλω να πω είναι πως εγώ,εσύ και ότι μπορείς να δεις γύρω σου είναι πιθανών πληροφορίες σε ένα κάτι, αυτό που ονομάζουμε χώρο.

Και σκέφτομαι...πόσο διαφέρει αυτό, από το να τρέξω μια ολόκληρη πραγματικότητα σε ένα υπερυπολογιστή; Πόσο διαφέρει ένα σύμπαν μέσα σε ένα υπολογιστή; Τα πάντα και πάλι θα είναι πληροφορίες αποθηκευμένες σε κάτι ανάλογο του σκληρού δίσκου... το χώρο τους όπως πιθανών να λένε οι επιστήμονες αυτής της πραγματικότητας.

Επίσης,δεδομένων των παραπάνω, πως γνωρίζω ότι ακόμα και εμείς δεν είμαστε κάτι παρόμοιο; Πως γνωρίζουμε, πως μπορούμε να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ένα "πρόγραμμα" που τρέχει σε μια πλατφόρμα;

Και κάτι ακόμα. Αν ανακαλύψουμε πως να εισέλθουμε σε μια νέα πραγματικότητα μέσα σε κάποιον υπολογιστή, γιατί να μη το κάνουμε; Τι ορίζουμε ως πραγματικότητα; Υπάρχει; Τείνω να αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα πλέον ως κάτι αφηρημένο. Εξάλλου η πραγματικότητα είναι όλα όσα μπορεί ο εγκέφαλός σου να αντιληφθεί. Το σύμπαν είναι μαθηματικά, τα οποία ο εγκέφαλός μας μπορεί να μετατρέψει σε κάτι χειροπιαστό προκειμένου να ανταπεξέλθει στον αγώνα της διαιώνισης του είδους. Και αν το σύμπαν δεν είναι μαθηματικά, τελικά τι είναι; Μπορεί απλά να είναι! Έτσι, αφηρημένα.

Ουσιαστικά το σύμπαν είναι κάτι το οποίο μπορεί να περιγραφεί, ή είναι το ίδιο μαθημετικές σχέσεις οι οποίες λαμβάνουν υπόσταση σε ένα χώρο φτιαγμένο από αυτό που ονομάζουμε ύλη-ενέργεια.

Νιώθω περίεργα πολύ.Κάτι τέτοιες σκέψεις λειτουργούν σαν μιας μορφής Sucker Punch που με ξεβολεύουν βίαια από τη πραγματικότητα και με κάνουν να νιώθω τόσο... απερίγραπτος.

Παρασκευή 10 Ιανουαρίου 2014

10 Ιανουαρίου 2014

Έχω κάνει πράγματα τα οποία έχω μετανιώσει.Έχω κάνει πράγματα για τα οποία δεν είμαι περήφανος. Αναγνωρίζω παρ'όλα αυτά ότι ο,τι έχω κάνει έχει γίνει μετά από σκέψη. Έχω έντονη προσωπικότητα.Αμφισβητώ τα πάντα, ακόμα και τα δεδομένα.

Δε μπορώ να αποδεχτώ κάτι ως δεδομένο από τη στιγμή που δεν έχω πειστεί εγώ ο ίδιος ότι δικαίως θεωρείται δεδομένο.

Δεν είμαι το άτομο που δε θα κάνει κάτι επειδή δεν είναι αποδεκτό. Δεν είμαι το άτομο που θα συμβιβαστεί στις κοινωνικές νόρμες και θα ακολουθήσει τη μάζα. Εν δυνάμει, θεωρώ τον εαυτό μου επικύνδηνο. Δρώ σύμφωνα με την ηθική. Τη δική μου ηθική. Σκέφτομαι, αξιολογώ, κρίνω, προσπαθώ να βλέπω αντικειμενικά και δρω αναλόγως, ή τουλάχιστον προσπαθώ πάντα,άσχετο αν δε τα καταφέρνω και πάντα. Αφήνω το μυαλό μου ανοιχτό στο να δεχτεί επιρροές και να επηρεαστεί μετά από φιλτράρισμα των επιρροών.

Αυτό συμαίνει ότι αν δεν έχω πειστεί, ή δεν έχω καταλάβει γιατί δε πρέπει να κάνω κάτι, πιθανώς θα το κάνω. Ίσως είναι λάθος ενώ δεν έχω ξεκαθαρίσει ακόμα μέσα μου αν είναι σωστό να το κάνω, γιατί ίσως καταλείξω στο ότι όντος ήταν λάθος. Μεγαλώνοντας χτίζω την ηθική μου και πάντα προσπαθώ να δρω σύμφωνα με αυτήν. Είμαι όμως άνθρωπος, έχω πάθη και αδυναμίες.

Αυτό που νιώθω ότι χρειάζομαι στη πορεία της εξέλιξής μου είναι επιρροές. Θετικές επιρροές που να με βοηθίσουν να χτίσω την ηθική μου. Επιρροές ώστε να καταφέρω να καταλάβω γιατί να μη πράξω το ήδη δεδομένο "κακό" για τη πλειοψηφία. Έχω όρια και φραγμούς, δεν είμαι ένα ζώο. Απλώς θέλω να ξέρω κάθε φορά ότι αυτό που κάνω ή δε κάνω, το κάνω ή δε το κάνω γιατί το έχω επεξεργαστεί και έχω καταλείξει στο ότι πρέπει να πράξω έτσι ως ενσυνείδητο ον. Το λάθος που καταλογίζω στον εαυτό μου, και δικαιολογώ λόγω εφηβείας είναι ότι έχω πράξει επιπόλαια. Ενώ έχω μπει στη διαδικασία να σκεφτώ αν πρέπει η οχι να το κάνω, δε μπορούσα να καταλήξω σε μια θετική ή ανρνητική απάντηση και έτσι απλά έκανα αυτό που ορίζει η ανθρώπινη φύση μου.

Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ερχόμαστε από το τίποτα και φεύγουμε για το άγνωστο. Ποιός ορίζει το σωστό ή το λάθος,το δίκαιο ή το άδικο. Ποιός ακόμα καν ορίζει τι είναι αυτό που βιώνουμε,αυτό που ονομάζουμε ζωή. Ο άνθρωπος διαισθητικά χρησιμοποιεί τη συνείδηση για να δημιουργήσει αυτό που μοιάζει να φαίνεται σωστό: Ηθική,ισορροπία και τόσα άλλα.

Τετάρτη 8 Ιανουαρίου 2014

πεινάω...έχω ψάρια. (8 Ιανουαρίου 2014)

...είμαι στο δρόμο.Γυρνάω από το γυμανστήριο.Έκανα διαλλειματική προπόνηση σήμερα ενώ είχα 2,5 μήνες να κάνω οποιασδήποτε μορφής αερόβια και νιώθω μια βαριά ντάγκλα,μια χαλαρωτική μαστούρα,νιώθω ότι ο χρόνος κυλά αργά...Ωωω,γλυκιά μαστούρα.

Βυθίζομαι στις σκέψεις,ξέρω ότι θα επέλθει βάναυσος βιασμός του είναι μου.Ενδίδω,νιώθω τη μαστούρα να γαργαλάει τα κατάστιχα του μυαλού μου.Σκέφτομαι...

Εγώ...είμαι μια αντότητα αποτελούμενη από σωματίδια ύλης.Ύλη...μια ιδιότητα της ύπαρξης.Η "ουσία" της δόμησης των πάντων.Ο,τι διακρίνω γύρω μου,όσα βλέπω,όσα αφουγκράζομαι...αποτελούνται από ύλη.Χάρης τα 13 σωματίδια (απ όσο ξέρουμε) ύλης και αλληλεπίδρασης και τις 4 δυνάμεις που αποτελούν το σύμπαν στο οποίο ζω (παρ' όλα αυτά, ανάθεμα κι αν καταλαβαίνω την ουσία της ύπαρξης,για ποιό λόγο να είναι έτσι δηλαδή και οχι αλλιώς) καταφέρνω και βιώνω τα γεγονότα που διαδραματίζονται γύρω μου.

Σκέφτομαι...τι είναι η σκέψη;Η σκέψη δεν είναι ύλη.Τι στο διάολο γίνεται εδώ; Με πιάνει ρήγος,περνάω τους δρόμους χωρίς καν να κοιτάω για κίνηση.Μα τι μαλάκας που είμαι.Σκέφτομαι...τι είναι η σκέψη;
Η σκέψη προέρχεται από την ύλη,η συνείδηση είναι προϊόν της ενδοεπικοινωνίας των νευρώνων και των συνάψεων του εγκεφάλου.Άλλα το προϊόν αυτό,η σκέψη...η συνείδηση,τι διάολο είναι; Ποιά είναι η υπόστασή της στο σύμπαν;

Γίνεται να υφίστανται κάτι στο σύμπαν το οποίο δεν είναι ύλη;Τι αντίκρισμα έχει σαν πληροφορία;

Πληροφορία...τα πάντα στο σύμπαν είναι πληροφορίες.Διάφορες θεωρίες (θεωρία Μ) υποστηρίζουν ότι όλα όσα υπάρχουν είναι πληροφορίες από "κάτι" (χορδές) οι οποίες "κωδικοποιούν" τα πάντα.Η σκέψη όμως...τι είναι;Τι μπορεί να είναι;

Η σκέψη είναι κάτι τόσο προσωπικό.Με τη σκέψη δημιουργείς μια δική σου πραγματικότητα...παράγεις κόσμους και έννοιες,εικόνες και γεγονότα που δε συνέβησαν ποτέ.Τι είναι όλα αυτά;Ποιά είναι η φύση τους;Ποιά είναι η προβολή τους στο σύμπαν;

Τα κατάφερα...νιώθω περίεργα.Οχι άσχημα,απλά περίεργα.Δε ξέρω τι διάολο κάνω,ποιός είμαι,που πάω.Πάλι καλά το βρίσκω ενδιαφέρον.Πάει ανά φάσεις εξάλλου...άλλοτε δε το αντέχω,νιώθω να βουλιάζω,να γονατίζω μπροστά στα υπαρξιακά ενώ άλλοτε ερεθίζομαι,γαργαλιέμαι και γουστάρω που δε ξέρω τίποτα για μένα,που δε ξέρω τίποτα για τίποτα,φαίνεται να έχει πλάκα.

Μα τελικά τι είμαστε;Τι κάνουμε εδώ;ΟΛΑ μοιάζουν τόσο αντιφατικά.Τα ένστικτα εναντίον της συνείδησης (ηθικής),η ματαιοδοξία της ύπαρξης εναντίων πάλι της συνείδησης (κάτι τόσο μαγικό και περίεργο).Νιώθω διχασμένος,δε ξέρω πως να νιώσω.Δέος κυρίως,δέος και ένα αστείρευτο πάθος να μάθω τι είμαι.Να μάθω γιατί σκέφτομαι,να μάθω ποιος γ@#$%νος λόγος υπάρχει ώστε να μπορώ εγώ να αναρωτιέμαι όλα αυτά.

Ποιός ξέρει,ίσως η αντιληπτική μου - μας εικανότητα είναι τόσο άπειρα μικρή απέναντι στη πραγματικότητα.Αν υφίστανται τελικά πραγματικότητα...πάω να φάω,κάνει γουρ γουρ...γα#$@να ένστικτα,γα$@$@νες βιολογικές ανάγκες,γιατί να υπάρχετε;Γιατί να είμαι δέσμιος αυτού του αέναου κύκλου;Είμαι μόνο αυτό;Το 'χεσα,πάω να φάω,έχω ψάρια.

Σάββατο 23 Νοεμβρίου 2013

...μα τελικά είμαι κι εγώ άνθρωπος.

Συνειδητοποιώ ότι στη πορεία του να βρω ποιός είμαι έκανα το λάθος να ξεχάσω ότι είμαι άνθρωπος.

''Εθίστηκα'' στην αναζήτηση.Με απορώφησε το μυστήριο της ύπαρξης τόσο που χάθηκα.Έχασα τον εαυτό μου,ή σχεδόν τον έχασα.

Το βλέπω καθαρά τώρα...το βάρος των σκέψεων που έκανα ήταν πολύ μεγάλο για να το αντέξω,γιατί τελικά κι εγώ ένας ανθρωπάκος είμαι,με προσωπικότητα κι αδυναμίες.

Συνειδητοποιώ λοιπόν ότι η πολλή σκέψη με έκανε να υποβιβάσω τα ανθρώπινα στοιχεία της φύσης μου.Να υποβιβάσω την έννοια του συναισθήματος,των ανθρώπινων σχέσεων και του ρομαντισμού της ζωής.

Έψαξα να βρω το νόημα και βρέθηκα στο σκοτάδι.Απομονώθηκα άλλα το χειρότερο είναι ότι άρχισε να μου αρέσει όλο αυτό.Πίστευα ότι το να ζεις σε ανθρώπινα πλαίσια είναι ανούσιο...έμφυτα ένστικτα που έχει εκ γεννετής ο άνθρωπος.

Έννιωθα τη σκέψη μου και την αντίληψη μου να διερύνονται άλλα κάτι μέσα μου έσβηνε.Ο Ηλίας άρχισε να πεθαίνει υπό το βάρος των ίδιων του των σκέψεων.Το μυστήριο της ύπαρξης καταλήγει σε αδιέξοδο...και αυτό είναι επικίνδυνο.

Η ύπαρξη είναι όμορφη.Μυστήρια άλλα όμορφη.Χρειάζεσαι καθοδήγηση και προσοχή από τη στιγμή που θα αποφασίσεις να ερευνήσεις βαθύτερα την ουσία των πραγμάτων,είναι επικύνδηνο στη πορεία να χάσεις το δρόμο.

Νιώθω πολύ ανακουφισμένος και ήρεμος.Ελπίζω να βρίσκομαι στη σωστή κατεύθυνση πλέον.Νιώθω ότι κάποιες φορές παλεύω με ένα θηρίο το οποίο δε μπορώ καν να δω.

Θα προσπαθίσω να το παω χαλαρά from now on.Δεν αντέχω να παλεύω με τον εαυτό μου και τις σκέψεις μου.

Σάββατο 9 Νοεμβρίου 2013

Ένα περίεργο ταξίδι...

Mπαίνω για μπάνιο.Ανοίγω το καυτό νερό.Χαλαρώνω...ηρεμώ.Δε σκέφτομαι τίποτα,αφήνω τις αισθήσεις ελεύθερες.Βλέπω,ακούω,αισθάνομαι άλλα είμαι κενός.Τι όμορφο.Αρχίζω και παρατηρώ.Παρατηρώ τη μαγεία...

Βλέπω τα φυσικά φαινόμενα να διαδραματίζονται παντού γύρω μου,αρχίζω και νιώθω μαθηματικά.Οι σκέψεις μου ρέουν,δεν ελέγχω το κεφάλι μου.Σκέφτομαι έντονα ενώ είμαι πλήρως χαλαρωμένος,δεν κουνιέμαι,δεν αντιδρώ.

Αρχίζω να σκέφτομαι περίεργα πράγματα,δουλεύω συνειρμικά.Συνείδηση,ύπαρξη,βιολογία,υλισμός.Καταλήγω σε απρόσμενα,περίεργα συμπεράσματα.Νιώθω δέος,τρομοκρατούμαι.Είμαι μόνος και τρομαγμένος από τις σκέψεις,πως κατέληξα εκεί;Ούτε που θυμάμαι από που άρχισα.Το χειρότερο είναι ότι δε μπορώ να πω ότι ήταν βλακείες γιατί όντος αυτά στα οποία κατέληξα ήταν λογικά.

Νιώθω δέος,κανείς δε μπορεί να καταλάβει πως είναι,έτσι νιώθω.Το παθαίνω κάποιες φορές αυτό...το μυαλό μου ξεφεύγει τελείως,σαν να πέφτω σε μια μέθη,και συνέρχομαι ξαφνικά,επανέρχομαι στη πραγματικότητα συγκλονισμένος και τρομαγμένος από το βάρος και το βάθος των σκέψεων.

Είναι σαν να χάνομαι σε ένα κόσμο διαφορετικό και με ένα χαστούκι να επανέρχομαι βίαια στη πραγματικότητα μη μπορώντας να συνειδητοποιήσω αυτό που έζησα.Πραγματικά πολύ περίεργη και κάπως τρομακτική εμπειρία.Δε μπορώ να πω ότι χαλάει η διάθεσή μου,απλώς ξαφνικά νιώθω ότι έχασα τη ταυτότητά μου.Δε ξέρω ποιός είμαι και που είμαι.Είναι λες και η πραγματικότητα δεν είναι πραγματικότητα.

Θα επανέλθω,όπως κάθε φορά.Δε ξέρω αν είναι καλό ή κακό αυτό όταν συμβαίνει,το σίγουρο πάντως είναι ότι με ταρακουνά βίαια.Έκανα ένα ταξίδι και επέστρεψα.Ήταν ένα 5-10 λεπτο στο οποίο πραγματικά απλά ταξίδευα.

Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2013

Ασταθής Διάθεση

H διάθεσή μου,μια ιδιόμορφη συνάρτηση.Δύσκολο να περιγράψω τη κατάστασή μου μια δεδομένη περίοδο.Τις περισσότερες φορές λειτουργώ απλά με υποθέσεις."Λογικά σήμερα θα είμαι καλά".Δεν είναι τελικά όμως πάντα έτσι,ή για να είμαι ακριβής σπάνια είναι έτσι.Είναι περίεργη και ιδιαίτερη η ψυχοσύνθεσή μου.Απρόβλεπτη,όπως όλων θα πει κανείς.Ε, εγώ νιώθω ότι έχω μερικούς "παράγοντες αβεβαιότητας" παραπάνω.

Από παρατηρήσεις που έχω κάνει έχω διαπιστώσει ότι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έφηβο περνούσα αυτό που ονομάζω "φάσεις".Δηλαδή μια γενικότερη συναισθηματική κατάσταση για μια περίοδο λίγων (ένα ή δύο ίσως) μηνών που είμαι είτε στον παράδεισο,είτε στη κόλαση.Σαφώς,έχω και την ανάλογη ψυχοσύνθεση στην εκάστοτε "φάση".Παντοδύναμος,σοφός και ασταμάτητος όταν είμαι ψηλά,γονατισμένος,αδύναμος και κλεισμένος στον εαυτό μου όταν είμαι χαμηλά.Ένας συνεχής κύκλος.

Ανάλογα την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι κάνω και ανάλογες επιλογές τις οποίες μπορεί αργότερα,όταν θα βρίσκομαι -για μικρό χρονικό διάστημα- σε μια σταθερότερη κατάσταση να μετανιώσω,βλέποντας τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική γωνία πλέον.Επιπολαιότητα,βεβιασμένες κινήσεις και κάποιες φορές επικίνδυνες παρορμήσεις μπορεί να καθοδηγούν τις πράξεις μου όταν νιώθω πολύ ψηλά ή ματαιοδοξία,αντικοινωνικότητα και εσωστρέφεια όταν είμαι πεσμένος.Αναγνωρίζω ότι αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να μάθω να ελέγχω.

Μπορώ λοιπόν να πω ότι οι εναλλαγές στη διάθεσή μου θυμίζουν ημιτονοειδής συνάρτηση του x (συναισθηματική κατάσταση) και του t (χρόνου).Μια περίοδο μόνο,από Ιούλιο έως μέσα Σεπτέμβρη είχα καταφέρει να βρίσκομαι σε σταθερή ψυχολογική κατάσταση χωρίς ιδιαίτερες μεταβολές και εκείνη η περίοδος ήταν όταν επισκεπτόμουν ψυχίατρο με τον οποίο διέκοψα λόγω έναρξης της σχολική χρονιάς.

Εκτός από τη γενικότερη διάθεσή μου ανά περιόδους,έχω και μεγάλες μεταβολές (έντονη αστάθεια) και στη καθημερινότητα όσον αφορά τη διάθεσή μου.Κάνοντας δηλαδή ζουμ στην ημιτονοειδή συνάρτηση της διάθεσής μου διακρίνεις έντονες αυξομειώσεις πάνω στην ήδη υπάρχουσα ημιτονοειδή συνάρτηση.Χαρακτηριστικό,σημερινό παράδειγμα.Πριν από κάποιες ώρες,και ενώ είχα ξυπνήσει κανονικά,με μια "ισορροπημένη" διάθεση,ξαφνικά άρχισα να νιώθω έντονη μελαγχολία.Μετά από κάποια λεπτά με έβλεπα να βουλιάζω σε αυτή τη κατάσταση.Είχα νεύρα,αδιαθεσία και έκλαιγα εσωτερικά.Ήξερα ότι έπρεπε απλώς να το υπομείνω και παρακαλούσα τον εαυτό μου να μη συνεχίσει η μέρα έτσι.Μισή ώρα αργότερα από το πουθενά άρχισα να επανέρχομαι και πλέον έχω μια ευχάριστη διάθεση και όρεξη να κάνω πράγματα.Απολογήθηκα στο περιβάλλον μου για τη συμπεριφορά μου και όλα καλά.

Τελικά η λέξη που μπορεί να χαρακτηρίσει τη διάθεσή μου είναι αστάθεια.Έλλειψη προβλεψιμότητας και απώλεια ελέγχου.Κάποιες φορές είναι όμορφο,όπως είπα,με στέλνει στο παράδεισο,άλλα άλλες όπως τώρα βρίσκομαι σε φάση περίεργη,πεσμένη.Μπορεί απλά να είναι μια έντονη εφηβεία ή να είναι χαρακτηριστικό του εαυτού μου.Ελπίζω πάντως να μην εξελιχθεί σε διπολική διαταραχή :P



Τρίτη 29 Οκτωβρίου 2013

Αναζήτηση

Μια συνεχής αναζήτηση η ζωή μου.Αναζήτηση που πηγάζει από πολύ βαθιά,αναπάντητα ερωτήματα.Φιλοσοφικές ανησυχίες,υπαρξιακά προβλήματα χωρίς λύση.Κάποιοι τα αγνοούν,κάποιοι δεν αναρωτήθηκαν ποτέ.

Σκέφτομαι,θα ήταν πολύ βολικό για την ηρεμία μου να βρω κάποιο τρόπο να παρακάμψω την ανήσυχη φύση μου.Θα με γλίτωνε από ΠΟΛΛΑ παραπάνω προβλήματα από όσα μπορεί κανείς να φανταστεί.Είναι όμως αδύνατο,ανέφικτο.Έχω προσπαθήσει,μα δε γίνεται να ζω χωρίς να ξέρω γιατί,χωρίς να έχω ένα σκοπό,να ξέρω από που και πως ήρθα και που θα καταλήξω.Είναι αδύνατο να ζω σε ένα κόσμο που δε κατανοώ,σε ένα περιβάλλον που δε μπορώ να εξηγήσω τη λειτουργία του.

Προσπαθώ να διαμορφώσω μια ταυτότητα.Να χτίσω τον Ηλία.Ίσως το δυσκολότερο πράγμα που μου ζητήθηκε ποτέ.Και πρέπει να το κάνω,αλλιώς πέφτω σε αντιφάσεις ή και επικίνδυνες καταστάσεις.Έχω περάσει από αυτό το στάδιο.Περίεργο πολύ για ένα άτομο να μη ξέρει ποιός είναι.Παραπλήσιο της αμνησίας.Δε ξέρεις ποιός ουσιαστικά είσαι,τι κάνεις.

Προσπαθώ λοιπόν να διαμορφώσω τον Ηλία.Με τι κριτήρια;Δε ξέρω καν γιατί υπάρχω και γιατί μπορώ και σκέφτομαι αυτά που σκέφτομαι,πως θα συγκροτήσω τη συνείδηση αυτού του ατόμου και τι αποφάσεις μπορώ να κάνω γι αυτό;Δε γνωρίζω το σκοπό για όλο αυτό που βιώνω.Πως θα ξεχωρίσω το σωστό από το λάθος;Πως θα επιλέξω τρόπο ζωής;Πως θα αντιμετωπίσω τη ζωή;

Είμαι υπερβολικά ασταθής και εύπλαστος.Ανα περιόδους αναθεωρώ βασικά πράγματα στη ζωή και αλλάζω την ιδεοληψία μου.Βρίσκομαι συνεχώς σε μια δυναμική κατάσταση,σταθερότητα μηδέν.Κοιτάω γενικά στη ζωή πλέον να προσπαθώ να χρησιμοποιώ το μέτρο.Παντού και πάντοτε.Έτσι θα είμαι καλυμμένος από κάθε άποψη,θα έχω κάνει τα πάντα και δε θα έχω ξεφύγει κάπου.Δυστυχώς η ζωή δεν ήρθε με εγχειρίδιο χρήσης.

Είναι μια συνεχή αναζήτηση.Μια συνεχή προσπάθεια να γνωρίσω τον εαυτό μου.Να ξεχωρίσω τα ένστικτα από την ουσία,το σωστό από το λάθος,την υπερβολή από τη κανονικότητα και τόσα άλλα που με προβληματίζουν συνεχώς.

Το θετικό είναι ότι είμαι ακόμα 17.Νιώθω ότι έχω όλη τη ζωή μπροστά μου.Για την ακρίβεια έχω πολλές πιθανότητες,μιας και ρεαλιστικά σκεπτόμενος ποτέ δε ξέρεις τι σου ξημερώνει.Έχω τόσο χρόνο να αναρωτηθώ,να προβληματιστώ,να ζήσω.Δεν είμαι τέλειος.Ποτέ δε θα είμαι.Θα κάνω το καλύτερο που μπορώ πάντως και δε θα πάψω ποτέ να μάχομαι.Θέλω να είμαι ένα άτομο με βάθος και συγκρότηση.Δε θα πάψω ποτέ λοιπόν να αναζητώ.

Παρασκευή 25 Οκτωβρίου 2013

Τα δεσμά του υλισμού

Συνείδηση.Το μεγαλύτερο μυστήριο της ύπαρξης.Το μεγαλύτερο κατόρθωμα της ζωής.

Η συνείδηση διαμορφώνεται από ένα σύνολο παραγόντων.Υλικοί παράγοντες (με σχετική επιφύλαξη).Η συνείδηση που αποτελείται από το συναίσθημα,την εμπειρία,τη μνήμη,τη κριτική ικανότητα,την αυτογνωσία κ.α. διαμορφώνεται από ένα σύνολο βιολογικών παραγόντων.Νευρώνες,συνάψεις,ορμόνες τα οποία όλα εξαρτώνται από την εύρυθμη λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού.Η συνείδηση,κάτι τόσο αξιοπερίεργο και θαυμάσιο είναι προϊόν της βιολογίας του ανθρώπου.

Ουσιαστικά είμαστε μηχανές.Ο,τι σκοπό έχει ένας ιός στη πορεία του,μια ακυτταρική μορφή ύπαρξης (δεν θεωρείται ζωντανός οργανισμός),το ίδιο νόημα στη ζωή μας έχουμε κι εμείς.Τον ίδιο σκοπό.Την αδιάκοπη αναπαραγωγή και διαιώνιση του είδους.Ο ιός το καταφέρνει αυτό παρασιτώντας σε ένα κύτταρο,εμείς με τη διαδικασία της αναπαραγωγής.Ο ίδιος σκοπός με διαφορετική πολυπλοκότητα διαικπεραίωσής του.

Η αυτογνωσία λοιπόν,αποτελεί ένα υποπροϊόν της εξέλιξης.Είναι μια ιδιότητα της συνείδησης.Είναι μια ιδιότητα που αναπτύχθηκε καθώς ο εγκέφαλός μας γινόταν όλο και πιο πολύπλοκος στη προσπάθεια να μεγιστοποιήσει την επιβιωσημότητα του οργανισμού μας κάνοντας όλο και πιο πολύπλοκη την αλληλεπίδρασή μας με το περιβάλλον.

Κι όμως,έφτασε η στιγμή,που η συνείδηση ήρθε να αμφισβητήσει το δημιουργό της.Το ανθρώπινο σώμα.Η συνείδηση,κάτι άπιαστο και άυλο είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με κάτι υλικό,τη βιολογία του ανθρώπου.Τι παράξενο.Η συνείδηση εξαρτάται από το σώμα.Το χαρακτηριστικό αυτό που αντιλαμβάνεται το σύμπαν,τον εαυτό του, είναι περιορισμένο,δεσμευμένο μέσα σε κάτι τόσο "μικρό" όπως το ανθρώπινο σώμα.Έχει δηλαδή,όπως και αυτό μια ημερομηνία λήξης.

Λοιπόν,ποιός ο λόγος ύπαρξης για κάτι τόσο βαθύ,όπως η συνείδηση για κάτι τόσο ρηχό,όπως η ανούσια διαιώνιση ενός συνόλου πληροφοριών που συντελούν στη δημιουργία ενός οργανισμού;Tι εννοώ;Ας πάρουμε παράδειγμα έναν Ιο.Επί της ουσίας όπως είπα και πριν,κάνουμε ακριβώς το ίδιο.Έχουμε ακριβώς τον ίδιο λόγο ύπαρξης.Την αδιάκοπη διαιώνιση και επιβίωση.Ο Ιος όμως δεν έχει αυτογνωσία,ούτε αναρωτιέται τι κάνει σε αυτό το κόσμο.

Εγώ όμως,μια μάζα από ύλη μερικές εκατομμύρια φορές βαρύτερη από αυτή ενός Ιού,αναρωτιέμαι γιατί είμαι αναγκασμένος να συμμετέχω σε όλο αυτό.Για ποιό λόγο είμαι προγραμματισμένος για κάτι τέτοιο;Για ποιό λόγο κάθε μου κίνηση και δράση πραγματοποιείται στα πλαίσια δύο και μόνο λέξεων: Αναπαραγωγή και Θάνατος ;

Νιώθω τη συνείδησή μου να κλωτσάει.Νιώθω να μου φωνάζει ότι όλο αυτό δεν έχει νόημα,είναι μια βαρετή επανάληψη.Γεννήθηκα για να αναπαραχθώ και να πεθάνω.Το σώμα μου το ζητάει,τα ένστικτά μου παλεύουν να το πραγματοποιήσουν.Κάθε χαρακτηριστικό της ύπαρξής μου,τα συναισθήματά μου,οι σκέψεις μου,οι επιθυμίες μου μπορούν να ενταχθούν είτε στο Θάνατο,είτε στην Αναπαραγωγή είτε στη Περιέργεια (το τελευταίο προστέθηκε από τη συνείδηση και είναι ίσως το μόνο ουσιώδες).

Τελικά η συνείδηση,o τρόπος με τον οποίο μπορεί το σύμπαν να εκφράσει τον εαυτό του,κάτι τόσο βαθύ, είναι φυλακισμένο στη μικρότητα του σώματος.Είναι περιορισμένο σε ένα απειροελάχιστα μικρό μέρος του σύμπαντος,ριζωμένο.Είναι δεσμευμένο από την ύλη,από την εύθραυστη βιολογία του ανθρώπου.

Αυτό που έχω να πω είναι το εξής: Ή η εικόνα που έχουμε-έχω για την ύπαρξη δεν είναι ολοκληρωμένη και υπάρχουν πράγματα που ούτε που μπορώ να φανταστώ,ή όλο αυτό είναι βουτηγμένο στην ανουσιότητα,ματαιότητα και αοριστία.

Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2013

Ο παράδεισος...

Ένας τύπος,ένας περίεργος τύπος.Σου δίνει ένα ζευγάρι φτερά και σε μαθαίνει να πετάς.Ύστερα σου δείχνει το δρόμο για ένα "παράδεισο" λέει.Και εσύ σχεδόν τυφλωμένος από την ικανοποίηση και τις αισθήσεις πετάς και φεύγεις για το παράδεισο.Δε χρειάζεται να ψάξεις,ξέρεις περίπου που είναι,πάντα ήξερες.

Ένας παράδεισσος,κάπου εκεί,ψηλά,τέλειος γεμάτος ομορφιά και χάρη.Βιώνεις τη μαγεία,νιώθεις όλες σου τις αισθήσεις να ικανοποιούνται ταυτόχρονα.Γεμάτος όμορφα δέντρα και καρπούς.Αμέσως νιώθεις το παράδεισο να περνά από μέσα σου.Σε μεταμορφώνει.Ξυπνά κομμάτια του εαυτού σου που είχες ξεχάσει,ή καταπιέσει βαθιά μέσα σου.Σε κάνει ευάλωτο,τρωτό.Σπάει η πανοπλία σου,δε τη χρειάζεσαι νομίζεις.Εμπιστεύεσαι το παράδεισο,οι αισθήσεις σου καθοδηγούν το μυαλό.

Ανάλαφρος,γεμάτος γαλήνη περπατάς στο παράδεισο και εξερευνάς τα όμορφα τοπία του.Δοκιμάζεις
τους καρπούς του.Νιώθεις το πάθος,την ηδονή,την επιθυμία με κάθε δυνατό τρόπο.Κάνεις έρωτα με τις αισθήσεις σου.Είχες ξεχάσει,ίσως δεν ήξερες καν ότι υπάρχει κάτι τόσο όμορφο.Πριν καν το συνειδητοποιήσεις έχεις γλυκαθεί από τους λωτούς της ηδονής και ξέχνάς το δρόμο του γυρισμού.Ούτως η άλλος είναι πολύ ωραία για να θες να φύγεις.

Κάνεις μια βόλτα στα χρυσαφένια λιβάδια,η πνοή του ανέμου χαϊδεύει τα μεγάλα άσπρα φτερά σου.Περνάς από την όαση,εκεί,με το μικρό καταράκτη που αδειάζει τα νερά του μέσα στη λιμνούλα.Οι ακτίνες του ήλιου ίσα που περνάνε μέσα από τα δέντρα,η φύση βρίσκεται σε οργασμό.Πετάς πιο μακρυά,θες να γνωρίσεις ολόκληρο το παράδεισο.Η άλλη μεριά,εκεί βρέχει.Έχει συννεφα και φυσάει.Είναι όμως ωραία.Πάνω στη κορυφή του βουνού αφουγκράζεσαι τους ήχους.Κεραυνοί και αστραπές,η βροχή χτυπά το πρόσωπό σου.Νιώθεις την ένταση,το πάθος της.

Έχεις επαναπαυτεί,ξέχασες τη λογική κάπου στη διαδρομή.Τότε κάτι αναπάντεχο συμβαίνει.Νιώθεις το μέρος να σύεται.Πανικός και χάος,χάνεις τη γη κάτω απ τα πόδια σου.Βλέπεις τα πάντα να γκρεμίζονται και εσύ προσπαθείς να κρατηθείς και να σώσεις ο,τι περνάει απ το χέρι σου.Νιώθεις τις δυνάμεις σου να ατονούν,τις ελπίδες σου να χάνονται.Τα φτερά σου σε εγκαταλείπουν,και εσύ προσπαθείς πλέον πέφτοντας από το παράδεισο να σώσεις τον εαυτό σου.Δεν έχεις όμως πανοπλία,ούτε άμυνες για να προστατευτείς.Πέφτεις βίαια κάτω,δεν είσαι σίγουρος για το τι συνέβη.Πληγωμένος και αδύναμος,με δύο μεγάλες ουλές να σου θυμίζουν τα φτερά που κάποτε σε οδήγησαν στον όμορφο παράδεισο.

Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2013

...το Χάος

...ένα χάος.Ένα απόλυτο χάος.Σκέψεις,ιδέες και ιδεολογίες που συγκρούονται.Πράγματα εκ δια μέτρου αντίθετα,μη συγκρίσιμα.Στάσεις ζωής που έρχονται αντιμέτωπες με φιλοσοφικά αδιέξοδα,επιθυμίες και πάθη που ανακατέυονται με βαθυστόχαστες ερμηνείες και σκεπάζονται από ένα μαύρο πέπλο ματαιότητας.

Σκοτάδι.Ποιός θα μου δείξει το δρόμο;Υπάρχει;Υπάρχει αλήθεια μέσα στο αχανές μαύρο,τη σκοτεινή άβυσσο, ένας δρόμος;Υπάρχει ορισμός για τη ζωή;Ποιό είναι λοιπόν το σωστό,το λάθος;Ποιός ορίζει την πραγματικότητα,το καλό,το κακό.Συμβάσεις που άτυπα υπογράψαμε οι άνθρωποι.Συμβάσεις καθοδηγούμενες από τις βασικές μας ανάγκες,συμβάσεις βασισμένες σε ενδόμυχα,αρχέγονα ένστικτα.Είμαστε δέσμιοι,αλυσοδεμένοι στην ανθρώπινη φύση μας.Είμαστε τόσο άνθρωποι...

Και σαφώς αυτό είναι όμορφο,πρέπει να είναι όμορφο.Εξελικτικοί μηχανισμοί που εξασφαλίζουν την επιβίωση και διαιώνιση του είδους.Μαλακίες...λες και έχει κάποιο νόημα.Ένας αέναος κύκλος,ένα ριάλιτι σόου που τρέχει εκατομμύρια χρόνια.Δύσκολα κάποιος θα κοιτάξει ψηλά.Θα αναρωτηθεί,για ποιό λόγο;Ποιό είναι το νόημα;Τότε θα φάει ένα γερό χαστούκι.

Και τότε ο καθένας καλείται να φτιάξει τη δική του φιλοσοφική θεώρηση,να πιστέψει στους δικούς του θεούς και δαίμονες.Επινοεί τα δικά του εξιλαστήρια θύματα,του εξασφαλίζουν συνειδησιακή ηρεμία,αποποιείται των υπαρξιακών του ευθυνών...ο θεός είναι εκεί γι'αυτόν,βγαίνει από το σκοτεινό τούνελ πριν καλά καλά προλάβει να το εξερευνήσει,πριν ακόμα προσαρμοστεί το μάτι στο σκοτάδι,πριν συνηθίσει τη φύση της πραγματικότητας.

Είναι όμως και κάτι τύποι,οι αρνητές.Αρνούνται να βγουν από το τούνελ,παλεύουν να φτάσουν στο τέλος του,στην έξοδο,αν υπάρχει.Δεν υπάρχουν θεοί,ούτε και δαίμονες για τον αρνητή.Είναι η τιμωρία του,το τίμημα του να μείνει στο τούνελ,το τίμημα της αλήθειας.Είναι βάρβαρο,σκληρό.Απόλυτο σκοτάδι,απόλυτο χάος..μα ο αρνητής μόνος και εγκατειλημένος πρέπει να τα βγάλει πέρα.Κάποιοι λυγίζουν υπό το βάρος του σκοταδιού,η μαύρη άβυσσος απομυζεί το είναι τους και τους αφήνει άδειους.Χρειάζεται αρκετό σθένος και δύναμη για να αντέξει κανείς την άβυσσο.

Κανείς δε κατάφερε να φτάσει στο τέλος του τούνελ,να δει φως,ή απόλυτο τίποτα.Ο αρνητής,μια ύπαρξη βαθιά,παρεξηγημένη από τα πρέπει της κοινωνίας,αρνείται να πορευτεί με το συμβόλαιο που υπέγραψε η ανθρωπότητα,αρνείται να ζήσει "ορθά".Δεν υπάρχει φυσιολογικό,μια πλάνη των αισθήσεων είναι που εξυπηρετεί την "ομαλή" όπως την ονομάζουν λειτουργία της κοινωνίας.

Χάος.Ο αρνητής συνεχίζει όλο και βαθύτερα στο τούνελ,μόνος και ελεύθερος μπορεί πλέον να αφήσει τη σκέψη να παίξει,να κάνει έρωτα με τη ματαιότητα.Ο καρπός του απαγορευμένου έρωτα,συνειδησιακά αδιέξοδα.Ποιός είμαι;Ποιός θέλω να είμαι;Πως μπορώ να αποδεχτώ την ανθρώπινη φύση μου απαξιώνοντάς την;

Είμαι μια υλική ύπαρξη.Ένας βιολογικός οργανισμός.Αυτό σημαίνει ότι είμαι άμεσα εξαρτώμενος από τις βασικές μου ανάγκες,τα αρχέγονα ένστικτα.Πέφτω σε αντιφάσεις.Το να είσαι άνθρωπος μπορεί να είναι τόσο απολαυστικό.Θα ζήσω έντονα και παθιασμένα,αυτό είναι σίγουρο,το έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου,απλώς δε ξέρω γιατί.

Η ζωή...

...και να,ήρθε η στιγμή.Ο ρομαντισμός,το φευγαλέο ήρθε σε συνάφεια με τη θεώρηση.Ζωή λες,να ξερες και τι είναι.Ένα επεισόδιο,μια παρωδία,ένα παραμύθι γεμάτο έρωτα,ηδονή,πάθος,ένταση,μια πανδαισία αισθήσεων.Ένας δρόμος,μια ανηφόρα.Τρόμος για το άγνωστο,το γκρεμό στη κορυφή.Μια μαύρη άβυσσος ,δίχως ορισμό και όνομα.Κι όμως,τόσο μυστήρια όμορφη,τόσο ακατανόητη,φευγαλέα.
Δεν είμαι σίγουρος ποιός είμαι ή τι κάνω.Ένα μόνο ξέρω,ότι ο,τι κι αν είναι αυτό το κάτι,η ζωή,θα το βιώσω με κάθε δυνατό τρόπο.